27 oktober 2008
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2
kaart

Baños – Puyo

Dag 5: Maandag, 27 oktober 2008

Na een nacht op een matras die niet veel waard was, hebben we op het dakterras uitgebreid ontbeten met een Israeliër aan onze tafel. Hij zal een jaar lang rondtrekken in Zuid-Amerika. Na het uitchecken en wegzetten van onze grote rugzak wandelen we naar het kantoor van Rainforestur. Er zit al een stel Duitsers te wachten terwijl wij onze rubberlaarzen passen. Het ander koppel dat we gisteren al gezien hadden is ondertussen ook gearriveerd. Als we het busje inmogen, zijn er al twee raftingboten gemonteerd op het dak van het busje. Na veel gepalaver rijden we met chauffeur en vier gidsen richting Puyo.

Als we een halfuur verder zijn, moeten we even uit het busje om er daarna met dubbel zoveel terug in te kruipen. Een deel van de groep gaat raften en we gaan hun eerst afzetten. Het is een mooie rit door de bergen met zicht op de Pastaza rivier. Onderweg heb ik gepraat met de Duitser die met mij samen vooraan zat. Christian reist met zijn Tsjechische vriendin zes weken door Ecuador en Peru. De chauffeur zorgt voor ambiance met bachata muziek op de radio. Aan de houten hangbrug moeten er weer allemaal uit, inclusief de gidsen die in de raftboot zaten want de brug kan ons niet allemaal gelijk houden. We moeten een hele tijd wachten eer we weer kunnen vertrekken en kijken ondertussen hoe de rafters van een andere groep van de houten brug vijftien meter naar beneden springen. Redelijk spectaculair! Van watergewenning gesproken!!

Als we verder verdergaan, rijden we van de Tungurahua provincie de Pastaza provincie in. De eerste is zoals de meeste provincies genoemd naar de gelijknamige vulkaan. De chauffeur zegt dat de bergen nu vlug zullen verdwijnen. De zon steekt door de ruiten en we babbelen met het enige koppel dat ook niet gaat raften: Beth en Mark uit Sydney. Het klikt en we hebben heel wat te vertellen. Ze reizen al sinds half september en gaan nog door tot half december. Eens we de hoofdweg verlaten en een kiezelweg oprijden begint het te gieten. Rond de middag komen we aan een kamp. Onze gids ,Angel, vertelt ons waar we onze bagage kunnen plaatsen en we hebben vrije tijd tot de lunch klaar is: aardappelsoep en rijst met kip.

We hebben lang gewacht op het Duitse koppel maar zijn dan rond 14u toch maar begonnen aan onze eerste jungletocht, met de laarzen aan. We dwalen al vlug het pad af en Angel toont ons de monkey trees en walking trees. Niet lang daarna toont hij met een soort grijze klei af en smeert het op ons gezicht. Het bevat sulfer en dat wordt ook gebruikt bij schoonheidsbehandelingen. Uiteindelijk komen we aan een mooie waterval waar we kunnen zwemmen en vooral de vieze smurrie afspoelen. Eerst fris maar vlug lekker verfrissend. Op de terug weg laten de mannen zich nog gaan als echt tarzans en slingeren aan lianen door de jungle. Tegen 17u zijn we terug aan het kamp waar de Duitsers op ons wachten. De sfeer is goed terwijl we wachten op het avondeten. Als het al donker is, gaan we met onze bagage naar ons overnachtingskamp. Hiervoor moeten we twintig minuten klimmen. We zijn weer helemaal bezweet als we boven komen. Ieder koppel krijgt een kaars en een hut toegewezen.