5 november 2008
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

North Seymour

Dag 14: Woensdag, 05 november 2008

Tijd om onze Galápagos tour voort te zetten, maar nu op eigen krachten. Vandaag staat North Seymour op het programma. Dit eiland ten noorden van Santa Cruz stond ook op het programma van onze Friendship cruise. Het is eerder een dure dagtrip (132 dollar p.p.), maar we varen dan ook first class vanuit het kleine haventje tussen Baltra en Santa Cruz. De boot heet Eclipse.

We moeten dus weer vroeg op, maar dat is eerder regel dan uitzondering tijdens onze reizen. Om 6u20 gaat de wekker zodat we voldoende tijd hebben om te ontbijten en ons klaar te maken voor ze ons oppikken aan het hotel om 7u30. Kate daagt net voor ons vetrek op in de hoop dat ze meekan als ze direct betaalt. Er was gisterenavond nog één plaats vrij dus dat zou moeten lukken. Gisteren heeft Paul nog een poging gewaagd maar zonder succes. Niemand beantwoordde zijn telefoon. Wijzelf zijn veel gelukkiger met Kate haar gezelschap dan met dat van Paul. Hij is best vriendelijk, maar hij plakt… ’t Is vreemd hoe het met sommige mensen gewoon beter klikt dan met anderen. In de jungle klikte het onmiddellijk en dat maakt de trip zoveel aangenamer als dat gebeurt. Hier op de cruise was dat een pak minder, maar met Kate en de Tsjechen komt het aardig in de buurt. Enkel heeft het wat tijd gevraagd.

Een pickup met de gids pikt ons op en een stop aan hun kantoor bevestigt de vrije plaats. Kate kan mee. Onze gids heet George maar we noemen hem al gauw George the second. Zijn Engels is een pak beter en zijn gevoel voor humor ook. Er heerst een ontspannen sfeertje tijdens de 30 minuten durende rit door het binnenland van Santa Cruz. We genieten van het landschap en op de radio speelt Adventura.

Aan de noordkant van het eiland klaart het helemaal op terwijl het vijf minuten geleden nog mistig was in de hooglanden. Een rubberboot brengt ons aan boord van de Eclipse, onze schuit voor vandaag. Dit is iets anders, best een knappe boot, wel kleiner dan ons Friendship wrak. Heel mooi ingericht en proper, onze schoenen en sandalen moeten dus uit. Dit is dus zo een boot waar al dat rijke kak- volk op komt zitten, maar voorlopig zijn wij het enige kak-volk aan boord. Een bende Italianen vervoegt ons enkele minuten later. Merendeel oudere mensen, veel te bruin, veel te dik en vooral veel te kleine bikini’s en speedo’s.

We kunnen vertrekken. Een uurtje varen zou moeten volstaan om tot North Seymour te geraken. Alle niet-alcoholische drank is gratis en we instaleren ons op het zonnedek en babbelen het uur zo weg.

Dry landing op North Seymour voor een wandeling van iets meer dan een uur, ik ben benieuwd of we veel nieuwe dingen te zien zullen krijgen. Op dit eiland leven buiten zeeleeuwen en leguanen vooral blue footed boobies en fregatvogels. Beiden hebben hier broedplaatsen. De eerste soort op de grond, de tweede soort in de bomen. We zien heel wat jonge fregatvogels die nog volledig wit zijn. De mannetjes die nog single zijn blazen hun rode keelzak op om vrouwtjes te lokken en om vervolgens een jaar samen te blijven. Daarna begint de verleidingsdans helemaal opnieuw. George II is veel strenger dan George I en we kunnen dus niet zo dicht bij komen voor de perfecte foto, maar toch levert de trip enkele knappe kiekjes op.

Blue footed boobies zien we niet zoveel en de jongen krijgen hun blauwe voeten pas na een jaar. Buiten een perfect poserende leguanentweeling levert het eiland niets nieuw. Is het nieuwe en uitzonderlijke er nu al vanaf?

Wij varen verder voor deel twee van onze trip, Bachas opnieuw, het strand waar we de eerste dag van onze cruise ook al waren. Aan boord krijgen we eerst lekkere vis voordat we de wet landing op het strand trotseren. Niets nieuws hier dus. Het strand is eerder leeg en verlaten. Geen flamingos, enkel leguanen, het heeft de eerste keer meer indruk gemaakt. De putten in het zand waar de schildpadden hun eieren leggen zijn er nog steeds maar er is geen schildpad te bespeuren. Die laten zich alleen ’s nachts zien. Het is laagtij deze keer en het water is een pak helderder dan de vorige keer. Vol goede moed ga ik op zoek naar boeiend onderwater leven. Enkel de kleurrijke vissen laten zich zien, maar geen schildpadden te zien. Maar toch blijft het mooi. Ik overtuig Gudrun om nog eens een snorkelles bij mij te volgen. Hier is het niet druk en er is geen tijdsdruk, ideaal om te leren ontspannen. Morgen is onze laatste snorkeldag in Floreana en het wordt tijd dat ze er echt van kan genieten.

Een halfuurtje varen, enkele hapjes en nog eens een rit van een halfuur later zijn we terug in Puerto Ayora. We hebben van de anderen vernomen dat assertief zijn en de juiste instantie’s erbij halen, helpt om je geld terug te krijgen. Absoluut niks voor ons maar we gaan het zeker proberen. Eerst bij de politie, maar die spreken nauwelijks Engels en sturen ons door naar de havenkapitein. Daar vinden we iemand die gebrekkig Engels spreekt en na lang luisteren snappen we dat we morgen moeten terugkomen met een geschreven klacht. Die dagtrips maken het natuurlijk niet gemakkelijk om daar op tijd te zijn. Maar we zullen een poging wagen. Standaard word je bij iedere instantie doorverwezen of gevraagd een andere keer terug te keren. Hetzelfde gebeurde gisteren bij de Cámara de Turismo. We willen onze laatste dag niet spenderen aan eindeloze pogingen om ons geld terug te krijgen, dus boeken we onze dagtrip naar Floreana bij dezelfde touroperator als de Tsjechen. Zij hebben trouwens bericht van hun touroperator Pam Tours dat ze een terugbetaling van 400 dollar zullen ontvangen in Quito. Dat stelt ons al een beetje meer gerust. Het merendeel van de groep krijgt zijn geld terug via de touroperator, enkel de Israëli’s hebben 500 dollar rechtstreeks van de kapitein gehad.

We kiezen met Kate een lokaal restaurantje uit en bestellen er ceviche, een lokale specialiteit. Een kom met rauwe vis en groenten in een citroensapje. Het gaat binnen maar echt wild ben ik er niet van. Todd, een kennis van Kate vergezelt ons even. We sluiten de avond af in de bar Hernon en voor we het weten plakt Paul weer. Het eiland is duidelijk te klein, maar 42 kilometer diameter. Hij is ook naar de politie en de havenkapitein geweest en heeft kunnen bereiken dat er morgen een afspraak komt met hem en de eigenaar van de boot. Ik ben benieuwd of hij erin slaagt zijn geld terug te krijgen. Hij boekte ook bij Gulliver.