11 november 2008
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

PapaGayo y sus caballos…

Dag 20: Dinsdag, 11 november 2008

We hebben nu wel eens een dag rustig aan verdiend na onze escapades van de voorbije weken. In de hostel van PapaGayo hebben ze paarden en die gaan vandaag al het werk doen voor ons. We kunnen uitslapen vandaag want het paardrijden begint pas om 10u.

Paardrijden is totaal nieuw voor mij en ik weet niet goed wat er van te verwachten. De dieren zijn al opgetuigd. Mijn paard heet Igel en Gudrun haar paard heet Rosillo. De dieren zien er eigenlijk groot en vervaarlijk uit. Ik kruip er op en krijg enkele korte instructies. Links, rechts, stop en gas, over achteruit wordt niet gesproken en pinkers heeft het ding ook al niet. Van zodra ik zit begint het beest te lopen, ik heb absoluut geen controle over waar het naartoe gaat. Wanneer ik aan de teugels trek, zwaait Igal vervaarlijk met zijn hoofd. Volledig niet dankzij mezelf kom ik toch op de oefenpiste terecht. Ik zie dat Gudrun ook niet op haar gemak is, dat we daarnet instructies kregen voor draf en galop zal zeker niet geholpen hebben. Wordt het dan toch weer stress vandaag?

We zijn nog geen vijf minuten bezig of we gaan de baan op. De paarden volgen de gids vanzelf, ik hoef eigenlijk niets te doen. ’t Gaat vlot, enkel Gudrun blijft achter, haar paard heeft er geen zin in en graast liever langs de kant. Ze kan met de gids wisselen en rijdt nu op Iptag. De gids heet Louis trouwens en hij vertelt veel over de planten die we tegenkomen. We geraken steeds meer vertrouwd met de paarden en kunnen nu van het landschap genieten. De paarden luisteren zelfs heel goed en zelfs de kleine subtiele instructies volgen ze meteen op. Marco, de uitbater van PapaGayo had geen ongelijk toen hij goede paarden had. Een groep honden, bussen, luide muziek, niets kan hen deren, ze blijven erg rustig. Af en toe komt er zelfs een paar seconden draf bij kijken wanneer één van de paarden achterop geraakt door zijn vraatzucht.

We picknicken langs de weg waarna we terugkeren naar PapaGayo. Draf kan ons nu niet meer deren en we hobbelen en schokken etrug. Bij aankomst is er natuurlijk weer chocolade cake en koffie. Marco is ook al terug van zijn beklimming van Illinizas Norte, hij had prachtig weer. We reserveren de jacuzzi om 18u en gaan nog wat relaxen. De Fransen waarschuwden ons voor de jacuzzi: “C’était dégulase.” Het water was volgens hen de voorbije twee jaar niet vervangen. Wij hadden de jacuzzi vanmorgen leeg gezien, dus we zijn gerust. Een cerveza Pilsener voor mij en een fruitsapje voor Gudrun, dat hadden we bij om onze dorst te lessen in het 42°C hete water. Een cerveza Pilsener is zowat de standaard pils in Ecuador en het zijn direct flessen van 600 ml, je komt er wel even mee toe. We zijn alleen en we genieten een uur lang van het borrelende water. In het restaurant kiezen we voor de kip curry en de schnitzel, weer teveel. Je hebt echt weinig eetlust op deze hoogtes. We pakken onze rugzak nog in en gaan dan slapen. Morgen gaan we naar de Cotopaxi, het hoogtepunt van onze reis.