31 oktober 2006
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5
kaart

Lago Atitlán – Quetzaltenango – Zunil – Fuentes Georginas

Dag 5: Dinsdag, 31 oktober 2006

Vannacht was ik toch niet helemaal gerust in: Gisteren hadden we al een reuze spin in de badkamer aangetroffen. Dus stelde ik me nog andere bewoners van onze lodge voor. Marleen is vanmorgen vroeg opgestaan om foto’s te trekken van de zonsopgang. Voor het ontbijt kiezen we een tafeltje uit met uitzicht op het meer. De zon is ook al van de partij. We bestellen alledrie Desayuno Atitlán: fruitsla, yougort, fruitsap en pannekoeken.

We hebben besloten om verder te reizen aangezien het afgeraden wordt om zonder gids te wandelen rond het meer. Om 9u30 pikt de shuttle van Adrenalina Tours ons op om naar Quetzaltenago of Xela te gaan. Er is even verwarring of we wel op de juiste kade staan te wachten maar even later zien we de zwijgzame chauffeur William. Het busje raakt weer goed opgevuld en we praten even met een Amerikaans koppel dat hier vrijwilligerswerk gedaan heeft.

In Xela gaan we direct naar het kantoor van Adrenalina Tours en boeken een excursie voor deze namiddag. Na onze lunch wandelen we naar het kerkhof. Hier heerst een gezellige drukte. Iedereen is de graven aan het wassen, verven of versieren voor het Todos Santos feest van morgen. Vooral bij de armere graven is er veel ambiance. De mensen zijn heel vriendelijk en vrolijk. Ze vragen zelfs aan Marleen om erbij te komen zitten en iets mee te eten. Als we terug aan Parque Central zijn, worden we nog eens getrakteerd op een verfrissende douche.

Om 14u begint onze namiddagtour met onze privégids, William. We brengen eerst een bezoek aan Admalan, bekend om zijn grote productiviteit. Wat wij zien is een grote markt die op zijn einde loopt, dus niets speciaals. Daarna rijden we naar het kleurijke dorpje Zunil. We bezoeken San Simón, een plaatselijke heilige. Vanavond wordt hij verhuisd naar zijn nieuwe verblijfplaats. Deze houten pop met sigaar krijgt een hele kamer bij de plaatselijke bevolking toegewezen. Er is ook nog een kamertje voorzien om offers te verbranden.

Onze volgende stop is het kerkhof van Zunil. Deze plaats is echt indrukwekkend. De graven zien er simpel uit: hout en wit geschilderd. De graven worden hier met roodkleurige bladeren bedekt en ingepakt. Je kan ook snacks kopen op het kerkhof. Er worden door kinderen vliegers in de lucht gelaten. Dit is om te communiceren met de doden. Rond het touw hangen ze briefjes met boodschappen voor de doden.

Onderweg naar Fuentes Georginas genieten we van het uitzicht. De wolken hangen laag en in de bergen geeft dit een mysterieus tintje. Ik voel me net als vanmorgen wat misselijk van al dat bochtenwerk. Bij aankomst toont William ons onze primitieve lodge met open haard. We haasten ons naar de hot springs. Er hangt damp die zorgt voor een mystiek sfeertje. Buiten een koppel op doorreis dat even een duikje kwam nemen, zijn we hier alleen. Rond 18u zijn we in de lodge en probeert Bart het haardvuur aan de praat te krijgen. Ondertussen wordt ik dol van mijn muggenbeten. Het hout is vochtig dus het is geen simpel karwei. We zoeken al het papier bij elkaar dat we kunnen missen om de kans op succes te vehogen. We zijn twee uur verder als het vuur uiteindelijk aan blijft.  

Als we aan het restaurant toekomen, ziet het er gesloten en verlaten uit. Niets is minder waar. Na geklop op de luiken komt er iemand kijken en blijkbaar hebben we het gedeelte van de openingsuren verkeerd begrepen. Hij is heel vriendelijk en Pedro is bereid een ontbijt voor ons klaar te maken, vooraf gegaan door een soepje uit blik. Terwijl we wachten op onze tweegangenmenu gaat Bart even terug naar de lodge om te checken of het vuur zijn werk doet. Als hij terugkomt, heeft hij goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat het haardvuur goed brandt. Het slechte nieuws is dat hij de sleutel in de lodge heeft laten liggen!  We zijn dus buiten gesloten. Nadat we hard gelachen hebben met Bart, vertellen we Pedro het nieuws en wachten in spanning af.

Ons eten heeft gesmaakt en dan brengt Pedro ons het verlossende nieuws dat er iemand onderweg is met de reservesleutel. We vallen wat later in slaap bij het brandende haardvuur.