4 november 2006
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Flores - El Zotz

Dag 9: Zaterdag, 4 november 2006

Vannacht was een nacht met hindernissen. De airco van onze bovenburen drupte en vooral Bart werd er gek van. Hij heeft er zelfs de nachtwaker bijgehaald maar tevergeefs...

Onze dag begint vroeg en tijdens ons ontbijt wandelt onze chauffeur het hotel al binnen. We rekenen af en vertrekken. Achter in het busje liggen er voedingswaren voor de komende drie dagen. We rijden via San Andres naar het plaatsje Santa Cruz de dos Aguados. We rijden meer dan een uur en de weg is maar gedeeltelijk verhard. Tijdens de rit zie ik veel kippen langs de weg en kruipt de moed me in de schoenen.

Als we toekomen, maken we kennis met onze gids, Juan. Mannen van het dorp helpen Juan met het laden van de etenswaren en onze rugzakken in grote jutte zakken. Deze zakken binden ze op de rug van twee paarden. Ook twee grote kannen water hijsen ze op de paarden. Ondertussen kijken we wat rond en aanschouwen we de wasdag van het dorp. We staan vlakbij de waterput waar vrouwen de was en de plas doen. De kinderen wassen zichzelf ook.

De tocht leidt ons vandaag over een redelijk brede zandweg. Juan is 24 en heeft al twee kinderen. Hij toont ons heel wat planten die de Maya’s als geneesmiddel gebruikten. Hij toont ons een plant. Als je ze aanraakt, gaan de bladeren dicht. Deze plant werd gebruikt wanneer een baby veel weende. Ze werd in de nek van het kind gelegd en werkte kalmerend. Een andere plant verdoofde dan weer. Dit hebben we zelf mogen merken door in de stengel te bijten. Onze tong verdooft onmiddelijk. Van de pimienta plant maken ze dan weer thee en ze wordt gebruikt voor het bestrijden van buikpijn, hoofdpijn en tandpijn. Juan beweert dat er niemand in de jungle sterft. Tegen alle kwaaltjes hadden de Maya’s middeltjes.

Het wordt vlug warmer en het zweten kan beginnen. Gelukkig is de weg tamelijk vlak. Hij toont ons de krijtrotsen in de verte. Dat zijn de rotsen van El Zotz waar we vanavond zullen overnachten. Het lijkt nog heel ver. Eerst wandelen we lange tijd langs weilanden met koeien. Plots slaakt Marleen een kreet. Ze heeft op een slang getrapt en verschiet zich te pletter.

Als we in het bos picknicken horen we in de verte zwaar geroep van apen. We zijn benieuwd of we ze later te zien krijgen. We eten broodjes met kaas en hesp. Als desert krijgen we een tortilla met advocado. Het is op zijn minst wennen. De paardenjongen heet José en heeft zijn handen vol met de ongehoorzame paarden. Na een tijdje zien we de eerste aapjes. Ze zijn erg klein in vergelijking met het lawaai dat ze maken. Juan houdt er een snel tempo op na en het zweet drupt gewoon van ons af. Hij maakt voor ieder voor ons een waaier van bladeren van een plant. Dit is een welkome verfrissing.

Ons campamento bevindt zich op een open plek. Er staan twee hutten, zonder muren met een bladerdak. De verste hut is de keuken. De andere wordt onze slaapplaats. Iets verder staat nog een hut waar  twee mannen logeren die het campomento onderhouden. Na een verfrissend stuk watermeloen, neemt Juan ons mee naar de grotten met de vleermuizen. Dit uitstapje hoeft eigenlijk niet voor mij maar het zou wel de moeite zijn. Dus we volgen Juan en dalen af tot aan de wand van de krijtrotsen. Ter plaatse merken we onmiddelijk waarom we een een hoofddoek nodig hadden. De vleermuizen zijn al aan hun uittocht begonnen en de vleermuizenstront valt met bakken uit de hemel! We worden helemaal ondergescheten. Het lijken wel kleine stofdeeltjes. Doordat we al in het zweet staan, plakt dus alles. Juan vertelt vol trots verder over de vleermuizen, de grotten en de Maya’s. Ik denk niet dat we er met volle aandacht naar geluisterd hebben. We vragen ons af hoe we in godsnaam de volgende twee dagen gaan doorkomen zonder dat goedje weg te douchen. Na een kwartier keren we eindelijk terug naar boven en dit op zich is ook al een akelige onderneming want de vleermuizen suizen langs ons voorbij. We voelen ons zeer smerig.
Gelukkig biedt Juan ons een grote emmer water aan. Eerst spoelen we ons zeer voorzichtig, maar al vlug gaan al onze kleren uit en gooien we de emmer over ons. Zalig! Over een exotische douche gesproken!

Dan mogen we aan tafel schuiven. De mannen hebben heerlijk gekookt, en dit met een minimum aan ingrediënten. De buren komen erbij zitten en er wordt heel wat afgezeverd. Rond 21u kruipen we onder ons muskietennet en ik wieg vlug in slaap.