18 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Charleroi - Roma Ciampino - Napoli

Dag 1: Zaterdag 18 september 2004

De wekker biept rond 5u30. Bart mag nu eens ervaren hoe het voelt om zo vroeg op te staan - wat voor mij dagelijkse kost is. Vandaag zien we het beiden zitten, want ’t is vakantie en onze bestemming is La Bella Italia. Een vlug kattenwasje, een boterham en een kop koffie… Dit moet volstaan tot in Rome. Om 6u brengen de ouders van Bart ons naar Brussels South of Charleroi airport.

Eerste hindernis van de reis: overgewicht (van bagage)… We mogen ieder 15 kg plus handbagage meenemen maar met ons kampeergerief (tent, slaapzakken en luchtmatras) is het een koud kunstje de voorgeschreven limiet te overschrijden. Na gisterenavond: elimineren, wikken en wegen, zitten we nog met een teveel van
400 gr. Onze stille wens wordt vervuld: ze maken er geen probleem van.

Vooraleer het genieten echt kan beginnen, moeten we eerst nog een kort vluchtje van 2 uur overleven tussen een charterpubliek. Eens op Italiaanse bodem, blijkt dat diezelfde medepassagiers allemaal hetzelfde idee hebben en ook een huurwagen boekten bij Hertz. Een ellenlange rij staat aan te schuiven en wij doen dus maar mee. Tijdens het wachten houden we ons bezig met mensen bekijken, commentaar geven en een ruwe schatting maken van onze resterende wachttijd. Na een uurtje is het dan toch onze beurt en ons wachten wordt beloond: “You getta an upgrada”, wat Engels blijkt te zijn voor: in plaats van een Ford Fiesta krijgen jullie een Renault Megane. Na het papierwerk worden we naar het car park doorverwezen en daar krijgen we instructies over het gebruik van de auto. Hier gaat een nieuwe wereld voor me open: We krijgen een kaart, wat de sleutel blijkt te zijn. Om de auto te starten volstaat een druk op de knop. Bart is vooral in z’n nopjes over de aanwezige cd-speler en de airco, vooral dat laatste zal zeker zijn nut bewijzen de volgende dagen.

Na een plaatselijk rondje volgen we de autostrada richting Napoli. Het zonnetje brandt en het is 27°C. Zalig! Onderweg even een pitstop maken voor een vlugge hap: panini. Hier merken we voor het eerst dat in Zuid-Italie maar weinig Engels gesproken en verstaan wordt. Ook worden we geconfronteerd met de onbegrijpelijke logica van de Italianen: eerst broodje betalen en dan met je ticket broodje gaan afhalen.
Terug on the road… We weten beiden dat er ons een volgende hindernis te wachten staat: de verkeerschaos in Napels! Een smsje van Kris, een collega van Bart, die in Napels op ons zit te wachten, stelt me niet echt gerust. Maar goed, verstand op nul. Bart worstelt verwoed met straten en kruispunten op de kaart om ons erdoor te loodsen - dus rijden maar! Iets te enthousiast volg ik de pijl die het centrum aangeeft in plaats van rechtdoor naar het havengebied te rijden. Lap, we hebben het aan ons broek. Nu is het een kwestie van zo vlug mogelijk te lokaliseren waar we precies zijn. Simpel is dat niet. De Napolitanen geven je geen kans om rustig naar de verkeersborden te kijken en forceren je met de stroom mee te gaan. Na een uurtje sightseeing in de gure buitenwijken, parkeren we onze voiture in de buurt van het hotel en al vlug horen we Kris roepen vanaf haar balkon.

Een verfrissende douche, een veilig plaatsje voor onze wagen zoeken en dan kunnen we aan een verkennende wandeling beginnen door het oude stadsgedeelte (in de buurt van de duomo). Kris kent haar weg hier al goed, dus volgen we haar terwijl ik toch nog wat aan het afkicken ben van ons ritje. De eerste indruk die we van Napels krijgen: een vuile, drukke, verwaarloosde, arme stad. Maar al gauw, beginnen we ook de charmes en mooie kantjes van deze stad te ontdekken: typisch Italiaanse straatjes met ingedeukte auto’s en ontelbare scooters die langs je voorbij racen. Het mooie, warme weer en de was die overal vrolijk buiten hangt.’s Avonds laten we ons met z’n drietjes op een terrasje bedienen en genieten van onze eerste pizza, gevolgd door een plaatselijk degustiefje: Lemonchello en een koffie. Moe maar voldaan kruipen we later in ons bedje.