20 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Napels - Vesuvius - Amalfikust

Dag 3: Maandag 20 september 2004

Vandaag staat de beklimming van de Vesuvius op het programma. Na de “afdaling van de calvarieberg” zijn onze spieren er helemaal klaar voor. Een stevig ontbijt, uitchecken, bagage inladen en nu onze weg nog uit dit mierennest vinden… Dit lukt al stukken beter dankzij de nodige voorbereiding (Gisteren zijn we op prospectie geweest…).Wel hebben we even het bordje naar de top gemist omdat het wat ongelukkig geplaatst stond (nog een voorbeeld van Italiaanse logica…).Dus maken we een illegale U-turn voor de ogen van een plaatselijke carabinieri (politie). Mmm dit wordt nog leuk, ik kan dit nog gewoon worden.

Wat mij opvalt, op weg naar de Vesuvius, is dat de wegen geen brede boulevards zijn zoals naar de Etna, maar eerder smalle baantjes, met veel bochten natuurlijk. Eenmaal geparkeerd, trekken we onze bergschoenen aan en staan we even stil bij de borden waar een aantal wandelroutes zijn op uitgestippeld. Eerst nog het laatste stukje naar de top beklimmen. Eenmaal boven merken we gauw dat er geen andere wandeltrajecten mogelijk zijn, toch niet van deze kant want er is zelfs een gedeelte niet toegankelijk. Het is dus niet mogelijk helemaal rond de krater te wandelen. We maken er het beste van en vragen ons af hoe er toch een groep in de verte aan de andere kant geraakt is… Spijtig dat ons Italiaans nog niet op pijl is, anders hadden die informatieborden ons zeker duidelijkheid gebracht.

Rond de middag vertrekken we dan naar onze volgende bestemming: de Amalfikust. Bart had al 5 dagen op voorhand geboekt bij een Bed and Breakfast in Furore, waarvan de foto’s er heel verleidelijk uitzagen op internet en we zijn dus benieuwd. En ja, na de nodige kronkels en tunnels kunnen we van de eerste vergezichten genieten: helblauwe zee ver beneden ons! Prachtig! We gaan zo op in het uitzicht dat we vergeten tijdens de afdaling te zoeken naar onze B&B. Niet lang daarna worden we onthaald door Severio, onze gastheer en zijn trouwe viervoeter Lupen. Severio toont ons ons stekje en ’t is goedgekeurd. Hij bevestigt ons ook dat ontbijt ’s morgens op het terras wordt opgediend. We kijken er al naar uit.

Nu hebben we allebei zin om een tof strandje op te zoeken en even in de zee te ploeteren. Severio vertelt ons dat er beneden verschillende stranden zijn. Dus we vertrekken met de auto “naar beneden”. Na 15 minuutjes rijden komen we aan in Amalfi, waar we even rond kuieren, iets eten en naar de toeristische dienst trekken. We worden “geholpen” door (om het met Bart zijn woorden te zeggen) 2 domme kippen. Veel weten ze dus niet en hun wegbeschrijving naar een strand trekt dus ook op niks. Uiteindelijk rijden we naar Praiano gereden, 1 dorpje en vele kronkels verder.

De kustweg van de Amalfikust loopt hoog boven het water en gaat maar zeer geleidelijk naar beneden, vandaar dat we toch heel wat tijd nodig hebben om hier ergens te geraken. In Praiano hebben vragen we aan een voorbijganger waar we een spiaggia kunnen vinden en inderdaad ietsje verder zijn er trapjes naar beneden (30 minuten lopen). Verder moet je hier rekening houden met de stand van de zon: omdat hier zoveel baaien zijn, kan het dat een bepaald strand geen zon heeft. Ons strandje had wel zon, een keien strand met een betonnen platform. Het voornaamste is dat we ons strand hebben, dus zijn we content! Keien gooien en foto's trekken doen de tijd voorbij vliegen. Met het ondergaan van de zon, verschijnen er ook meer een meer wolken, dus tarten we het lot niet en klimmen een uurtje terug naar boven.

Eens boven doen we nog wat inkopen in een kruidenierswinkeltje. Eenmaal terug buiten begint te gieten. Na 10 minuutjes wachten, wagen we het naar de auto te spurten en worden we op een verfrissende douche getrakteerd. ’s Avonds verwennen we onszelf met tiramisu als nagerecht in een restaurant niet zo ver van onze Bed and Breakfast.