MOVING-EYE.BE Skip Navigation Linkshome / Reizen / Italië / reisverhaal / Sentiero degli dei
24 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Sentiero degli dei

Dag 7: Vrijdag 24 september 2004

Als we onze luiken openen, ziet de lucht er grijs uit en plassen water bevestigen ons vermoeden dat het vannacht geregend heeft. We zijn ons ontbijt dus - zeer idylisch - in de garage gaan oppeuzelen.

Na het ontbijt klampen we ons weer vast aan Severio en informeren naar de wandeling die we vandaag graag willen doen.
Severio heeft duidelijk vertrouwen in ons Italiaans en flapt er dan ook te pas en te onpas Italiaanse woordenschat uit, wat voor ons de wandeling nog een mysterieuzer tintje geeft. Wat we wel begrijpen is dat de wandeling “Pad der goden” of “Sentiero degli dei” zou beginnen in Agerola.
Dus eerst even een parkeerplaatsje zoeken in Agerola en dan de wandelschoenen aantrekken.

Het duurt niet lang voor we het vertrekpunt van het pad vinden. We beginnen onze tocht onder een grijze hemel en af en toe passeert er een mistwolkje, maar al gauw eist de zon haar plaatsje op en is het toch weer zweten geblazen.
We komen er vlug achter dat deze wandelroute ons meeneemt over een pad tegen een steile rotshelling van Agerola tot in Positano. De bedoeling is dat we straks de bus weer naar Agerola nemen. Het uitzicht is prachtig en onderweg stoppen we af en toe om wat foto’s te nemen, een slokje water te drinken of gewoon even op adem te komen.

We kunnen het bijna niet geloven maar het pad is goed bewegwijzerd en we missen alleen even op het einde, waardoor we de wandeling een beetje langer gemaakt hebben. Voor het laatste stukje worden we gewaarschuwd door een collega-toerist: “Als je in Positano wil zijn, heb je een afdaling van 700 treden voor de boeg, je kan beter de bus nemen…”.

Heel het pad was zeker de inspanning waard, ook de trappen, we hebben er van genoten. Na een terrasje en fris drankje in Positano zijn we klaar voor onze terugtocht met het openbaar vervoer. Het is wel even zoeken naar een tabakswinkel voor een busticketje maar na een tijdje staan we aan de bushalte met een ticketje, geldig voor 90 minuten. Dat zou voldoende moeten zijn met de overstap die we moeten maken.

Na een kwartiertje wachten, stappen we op de bus, richting Amalfi. We zijn niet de enigen die voor de bus kiezen, dus we staan recht en al vlug merkt Bart dat we zo een beter uitzicht hebben. We beginnen onze weg hier al goed te kennen, dus stappen we af op de spliting Amalfi-Agerola. Onze bus gaat naar beneden richting Amalfi maar wij moeten naar boven richting Agerola.Na een halfuurtje beginnen we te grappen dat we misschien toch de bus naar beneden hadden moeten nemen en na een uurtje hebben we genoeg van het wachten en de kou en springen op de eerste bus richting Amalfi. Onze 90 minuten zijn bijna om en we zullen dus een nieuw ticketje moeten kopen. Onderweg komen we natuurlijk de bus naar Agerola tegen. In Amalfi blijkt dus dat we de bus juist gemist hebben en dat we bijna een uur moeten wachten op de volgende! Het wordt al donker en het regent en de Italianen mogen wat Belgisch gegrommel aanhoren.

Als we aan de auto toekomen, stappen we moe maar voldaan in en voelt het ineens frisjes aan: oeps, ik heb het raam aan de bestuurderskant laten openstaan toen ik vanmorgen parkeerde... Wat een geluk dat onze bak er nog staat! Rond 20u rijden we uiteindelijk weer de parking van onze Bed and Breakfast op. Achteraf gezien hebben we bijna even lang over de busrit gedaan als over onze wandeltocht…die Italianen toch…