26 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Agropoli – Castelcivita – Gargano

Dag 9: Zondag 26 september 2004

Vandaag is de dag van de grote oversteek dus we rijden van de Tyrrheense zee naar de Adriatische kust. We hebben dus een lange rit voor de boeg en hebben op voorhand uitgekeken naar wat afwisselingsmogelijkheden: het zijn de grotten van Castelcivita geworden. Na het ontbijt rekenen we af en zijn we weer ribbedebie. Het druppelt af en toe en de lucht ziet grijs. Een ideaal dagje om in de auto te zitten dus.

We zoeken ons een weg naar het binnenland en verlaten zo de platgetreden paden van de toeristen. We doen langer over de rit dan verwacht en de druk wordt ineens groter wanneer Bart in de Trotter leest dat de grotten open zijn tot 12u…slik…’t is 11u30 en het lijkt erop dat we het niet gaan halen. Maar we gaan er toch voor, je weet nooit of die Italianen zich weer bedacht hebben.

Iets na 12 arriveren we aan de loketten van de grotten en inderdaad het sluitingsuur is pas om 18u! Zodra we onze ticketten hebben, spurten we als 2 gekken naar het toilet. Dit is het begin van vele “plasstops” vooral te wijten aan het vele drinken… We moeten nog even wachten voor de volgende rondleiding begint en deze wordt naar goede gewoonte in het Italiaans gegeven.

Na het onderaardse bezoekje zetten we er wat vaart achter want we willen zo snel mogelijk Gargano bereiken, aan de “andere kant”. Tijdens het eerste gedeelte van de rit hebben we heel wat gekronkel. We vorderen niet zo snel maar eens we de expressweg bereiken, gaat het een stuk vlotter. Ondertussen heeft Bart in een van de reisgidsen een interessante stopplaats gevonden. We besluiten naar Lago di Monticchio te rijden om iets te eten en de benen even te strekken. Deze meren zouden een speciale kleur vertonen als de zon erop schijnt. Vandaag is er geen zon, dus is er ook niks speciaals te zien. We zijn wel blij dat we even uit de auto kunnen. Al gauw merken we dat dit plaatsje vooral wordt bezocht door bussen vol bejaarden.

We bestellen in een cafetaria een stuk lasagne. Gisteren hebben we vernomen dat je zelden lasagne op de menukaart van een restaurant zal vinden omdat de Italianen deze lekkernij op traditionele wijze willen maken en dus hun tijd ervoor nemen. Je kan dus enkel verse lasagne op voorhand aanvragen. We weten dat we nu geen verse lasagne voorgeschoteld krijgen, maar toch smaakt het. Het laatste stuk voor vandaag is over de autostrada en dat rijdt vlot.

We rijden het schiereiland Gargano op rond een uur of zes dus ‘t is hoog tijd een camping te vinden, voor het donker wordt. Gargano is een massief dat uitsteekt in zee, ter hoogte van de achillespees van de laars.

We zoeken iets in de buurt van Matinata en worden eigenlijk overvallen door een verlaten landschap. Allemaal verlaten campings, hier hebben ze het toeristisch seizoen duidelijk afgesloten. Uiteindelijk is het al donker voordat we de camping oprijden. Er staan maar 4 caravans…dus er is geen gebrek aan plaats en hebben we keuze genoeg. Wij kiezen uiteindelijk voor een plaatsje met zicht op zee. De wind wakkert aan als we de tent beginnen opzetten en in de verte bliksemt het er weer op los.

’s Avonds beslissen we op de camping te blijven en eten we daar in het restaurant. Daarna openen we een flesje wijn en spelen een spelletje Machiavelli in de auto, met zicht op een luchtspektakel boven de zee. Later gaan we ons wassen op de openlucht wasplaats, gewapend met een pillamp op zijn hoofd en 2 paraplu’s in de hand laat Bart mij me eerst wassen. Daarna wisselen we de rollen om. Als die tent vannacht maar blijft rechtstaan…