27 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

Gargano

Dag 10: Maandag 27 september 2004

Vannacht hebben we goed geslapen ondanks de regen...jaja, heel de nacht heeft het gegoten...en de lucht voorspelt niet veel goeds. Dan maar opzoek naar een stevig ontbijt. We nemen de auto en het plan is terug naar Matinata te rijden, dit keer via een tunnel...dit zou ons veel vlugger bij een stevig ontbijt moeten brengen dan langs de kustweg.

Na een halfuur rijden beseffen we dat we de tunnel gemist hebben. Uiteindelijk hebben we er bijna 2 uur gedaan eer we aan een ontbijttafeltje konden aanschuiven in Vieste, een groot vissersdorp. Op de kaart lijkt dit maar een kort stukje maar in het echt duren die kronkels een eeuwigheid. Het uitzicht is wel prachtig, maar veel ruwer dan de Amalfikust. Een opeenvolging van kliffen van witte kalk, dieafsteekt tegen een fonkelende zee, donker groene bossen en witte stranden.

Eens we een beetje opgewarmd zijn en een hapje gegeten hebben, worden we aangesproken door de mevrouw die naast ons aan een tafeltje zit. Ze blijkt uit Waterschei te komen en woont hier al 7 jaar. We grijpen natuurlijk onze kans om meer te weten te komen over de streek en hopen dat zij goede ideeën heeft om een regenachtig dagje te vullen. Dat valt dus een beetje tegen want ze kent blijkbaar alleen het strand...

Na het ontbijt beginnen we toch met volle moed aan een stadswandeling en kruipen na een uurtje doorweekt terug in onze voiture. Ons regenplan is het volgende geworden: het schiereiland doorkruisen met de auto en een bezoekje aan Foresta Umbra. In dit woud gaan we naar de casa forestale, kopen een wandelkaart en gaan op pad. Het is gestopt met regenen en de zonnestralen proberen hun weg door de dicht begroeide bomen te vinden.

Na een uurtje wandelen, rijden we verder naar Monte Sant' Angelo. De weg er naartoe is duizelingwekkend: ontelbare bochten leiden ons naar een hoogte van 796 meter. We merken al vlug dat dit een winderig stadje is, maar best aangenaam. De siesta is afgelopen en de mannen komen naar buiten om een babbeltje te slaan. Na een korte stroll en een bibberende verkenning, stappen we een gezellige bar in waar we vriendelijk onthaald worden door the lady of the house. Ze ziet ons lonken naar calzuncieddi, een typische specialiteit van Apulië. Ze doet haar uiterste best voor ons en warmt een aantal van die mini-pizzaatjes voor ons op. Terwijl we wachten probeert ze de sfeer erin te krijgen met een muziekje.

Na een warme cappuccino zijn we klaar voor de afdaling naar Matinata waar we vanavond iets zullen gaan eten. De regen heeft het eindelijk opgegeven en 't is al donker. Aan onze tent spelen we nog eens een spelletje Machiavelli en we kijken uit naar morgen. Het weer gaat beteren misschien kunnen we nog eens zwemmen en op een van die mooie stranden luieren...