MOVING-EYE.BE Skip Navigation Linkshome / Reizen / Italië / reisverhaal / Campo Imperatore
30 september 2004
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3
kaart

L’Aquila / Campo Imperatore

Dag 13: Donderdag 30 september 2004

We zijn vandaag op tijd opgestaan, rond 9u, zodat we naar de toeristische dienst kunnen voor een wandelkaart en daarna een stevig ontbijt voor we de bergen intrekken. We moeten toch nog even zoeken maar uiteindelijk worden we geholpen door een vriendelijk meneerke. Hij heeft wel geen kaarten…die Italianen toch. Hij verwijst ons naar een boekhandel en geeft ons een paar brochuretjes mee. Dus toch maar eerst iets eten, buiten op een terrasje in de zon, waar we ook even bekomen van de onvriendelijke bediening.

In de boekhandel wijzen ze ons de weg naar de kaarten en al vlug blijkt het geen makkie te zijn om de juiste kaart te vinden, toch niet van in de buurt. We dan kopen toch maar een kaart van L’Aquila, maar hadden eigenlijk graag de Corno Grande van Gran Sasso beklommen, de hoogste berg van de Appenijnen die voor heel wat schaduw in L’Aquila zorgt

We gaan terug naar het klooster om onze spullen te pakken en kijken nog even in de Lonely Planet. We ontdekken dat daar eigenlijk alle informatie instaat die we nodig hebben om naar de Gran Sasso te gaan en besluiten het er toch maar op te wagen. We banen ons een weg naar de autostrada, waar we een paar afritten verder er weer afmoeten. Aan de oprit van de autostrada moeten we naar goede gewoonte een ticketje nemen om later bij het verlaten de tol te betalen. Dit keer is er geen kaartje te bespeuren, de slagboom staat open, dus beslis ik zonder ticketje door te rijden om mijn achterliggers niet op te houden, met de gedachte dat de automaat wel defect zal zijn.

Bart begint al gauw een rampscenario te verzinnen waarbij we een serieuze boete zouden moeten betalen. Met een klein hartje stoppen we 10 minuten later aan het tolhuisje bij de afrit en vertellen we wat er gebeurt is als er naar ons ticketje gevraagd wordt. De meneer in kwestie begint wat te tokkelen op zijn computer en komt onze nummerplaat noteren. Hij geeft ons een bewijsje en zegt ons dat we naar de centrale moeten bellen. We moeten even slikken als we een bedrag van 53,60 euro op het ticketje zien staan. Dat is een duur ritje geworden! Hij stelt ons gerust dat we dat bedrag nu niet moeten betalen.

Dit ritje valt toch wel een beetje als een schaduw over onze dag. We proberen alletwee er het beste van te maken. Bart probeert onmiddellijk te bellen naar die centrale maar we krijgen een antwoordapparaat, enkel in het Italiaans. Na een paar keer luisteren, stellen we vast dat we nog wat geduld moeten hebben want ook daar houden ze siesta.

We rijden nu richting Gran Sasso en zijn op zoek naar de toeristische dienst van Assergi waar we eindelijk een wandelkaart kunnen kopen. Dat blijkt al vlug buiten de Italianen gerekend: de dienst is een weekje dicht…moet kunnen. We worden geholpen door een vriendelijke mevrouw die ook wel iets van toerisme kent, en zij raadt ons af de Corno Grande te beklimmen omwille van de sneeuw die er de afgelopen dagen gevallen is. Gelukkig werpt ze een plan b in onze schoot en stelt voor om Campo Imperatore te bezoeken. Dit is een verlaten hoogvlakte op 2117m waar Mussolini in 1943 kort gevangen gehouden is.

De rit naar boven leidt ons al door een desolaat landschap, het lijkt wel een maanlandschap waar de schapen het voor het zeggen hebben. Na wat geploeter in de sneeuw vinden we een wandelpad, maar weten eigenlijk niet waar het ons naartoe zal brengen.

Onze moeite wordt beloond als we om de zoveelste bocht de Corno Grande zien liggen. We hebben hem dan niet beklommen, maar dan toch wel gezien. Om 15u30 krijgen we dan toch het verlossende nieuws dat we gewoon een fax moeten sturen naar de dienst der tol met een uitleg wat er gebeurd is en zo komen we er vanaf zonder boete. Hèhè!

We rijden verder naar een slaapstadje, Castel del Monte. We waren van plan hier een agriturismo te zoeken maar we bedenken ons als we niet eens een toilet vinden. We hebben tijd genoeg dus we beslissen verder door te rijden naar L’Aquila, gewapend met een adressenlijst van agriturismo’s. De eerste was nog niet open toen we toekwamen en de tweede en derde, aan de andere kant van de stad hebben we nooit gevonden.

Uiteindelijk konden we toch terecht bij de eerste boerderij en werden we weer eens hartelijk onthaald. We zijn allebei wel te spreken over deze formule. De avond hebben we afgesloten met een etentje in een gezellig restaurantje in L’Aquila.