5 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Lima – Pisco

Dag 2: Woensdag 05 oktober 2005

Tijdens de vlucht van Miami naar Lima hebben we goed geslapen en zijn we even de tel kwijt met het tijdsverschil. Het zou dan toch 4u20 zijn en we landen dus op schema. Het is even wachten op onze bagages en net als we de hoop bijna opgeven verschijnen onze twee flight bags toch op de band. Nu zijn we helemaal klaar voor ons avontuur!

Eerst nog even op het knopje drukken dat gaat bepalen of we onze bagage moeten openmaken voor douanecontrole. We hebben geluk en mogen doorlopen.

In de luchthaven worden we constant aangesproken door taxichauffeurs en daar word ik zenuwachtig van. We kleden ons om beurt om op het toilet. Onze reiskleren en twee flessen wijn die we aan boord gekregen hebben, stockeren we aan de “left bagage”balie. Over drie weken zullen we hier terug staan om alles af te halen.

Weer worden we aangesproken door een man die beweert dat hij van de toeristische dienst is en ik reageer een beetje bits. Hij laat zich niet wegjagen dus vragen we toch maar wat informatie over busmaatschappijen. Hij raadt ons aan met Suyoz te reizen. We kijken nog even in de Lonely Planet en besluiten toch maar zijn advies op te volgen. Hij dringt ons ook nog een taxichauffeur op. Na we de prijs 5 Soles hebben doen zakken, stappen we in de taxi. We rijden door arme buurten en zelfs even rond Plaza de Armas. Ik ben niet echt onder de indruk maar we wisten dat we van Lima niet veel moesten verwachten. De laatste dag van onze reis zullen we hier wat mooie plekjes proberen te ontdekken. We stoppen aan het busstation van Suyoz en dat ligt zoals de meeste busstations van Peru in een arme wijk. Meestal vind je hier ook busstations per busmaatsschappij en zijn ze niet allemaal samen gegroepeerd. Het station zelf doet aan een oud treinstation denken. Het is er donker met een paar TL-lampen en achter een kleine rommelige balie zit er een ongemotiveerde bediende. Ik haal mijn beste Spaans boven en probeer ticketjes naar Pisco te regelen. Als we over de prijs beginnen doet hij moeilijk omdat we met Dollars willen betalen. Bart stelt voor even op een houten bankje te gaan zitten en even de Lonely Planet erop na te slaan. Na wat rekenwerk weten we hoeveel Soles we moeten terugkrijgen als we in Dollars betalen.  Ik ga opnieuw met hem onderhandelen en dit keer lukt het wel. Ziezo we kunnen vertrekken, de bus vertrekt binnen 4 minuten. “Waar is mijn handbagage?” vraag ik aan Bart. “Ik dacht dat jij die had” antwoordt hij. Dan breekt er paniek uit. Hoe hebben we dit kunnen laten gebeuren? We hebben onze bagage altijd bij ons gehad! Een Peruviaantje heeft geprofiteerd van een onoplettend moment en de vermoeidheid die op ons gezicht te lezen staat. Ik loop nog naar buiten maar eerder uit onmacht. Ik weet dat ik die geleende rugzak met de inhoud nooit zal terugzien. Ook de gedachte al mijn cash geld kwijt te zijn, maakt me boos. Veel tijd om na te denken hebben we niet want de bus gaat zo vertrekken. We beslissen toch maar direct op de bus te springen. Wachten heeft geen zin.

De eerste kennismaking met de plaatselijke cultuur valt dus tegen. We balen allebei en zeggen niet zoveel. De enige conversatie’s die we hebben, gaan over de diefstal. We proberen na te gaan welke voorwerpen we allemaal kwijt zijn. Buiten reservekleren en schoenen zijn we ook ons reisschema en de voucher voor de Inca Trail kwijt. Wat we het hardste gaan missen zijn onze reisgidsen. We hopen een nieuwe Lonely Planet in Pisco op de kop te tikken. Snel blijkt dat we in een omnibus zitten en bij iedere halte stappen er locals op die eten willen verkopen aan de reizigers. Bij ons hebben ze voorlopig geen succes want we vinden dat we al liefdadig genoeg geweest zijn.

We hebben het gevoel dat de dag al goed gevorderd is maar het is pas 10u als we worden afgezet aan de kant van de Panamericana vlakbij Pisco. We worden direct onthaald door een taxichauffeur en we komen overeen 6 Soles(60 BF) te betalen om naar het centrum te rijden. Achteraf blijkt dat dat veel te veel was maar we moeten nog oefenen in het onderhandelen. Onze chauffeur toont meteen een kaartje van een hostel. We spreken met hem af dat we eens zullen gaan kijken. Als het ons niet aanstaat gaan we verder. We komen toe bij Hostal Los Incas, gelegen op een zandweg vlakbij Plaza de Armas (grote markt). Voor we binnengaan vraag ik nog eens aan de chauffeur of dit een veilige buurt is. Ik weet dat het een naïeve vraag is, maar ik voel me beter nadat ik de vraag toch heb gesteld. We laten ons meeleiden naar een kamer en keuren ze. We beslissen te blijven en worden heel vriendelijk onthaald door de eigenaars. We vragen direct waar een Engelse versie van de  Lonely Planet kunnen kopen maar die zou enkel in grote steden als Arequipa te vinden zijn.

Voor we de stad intrekken chatten we nog even met de ouders van Bart en laten we mijn visakaart blokkeren. Het zou kunnen dat mijn nummer op de gestolen vliegtickets Nu naar het centrum en op zoek naar een nieuwe tandenborstel! Volgende stop is de bank om Dollars om te wisselen. We doen vlot onze inkopen en printen in een internetcafe ook ons reisschema en de vouchers voor de Inca Trail. We verkennen de stad maar buiten Plaza de Armas is er niet veel te zien. Met de diefstal in ons achterhoofd, kampen we met drempelvrees en durven we het drukke centrum niet verlaten.

Na een paar uurtjes siesta boeken we een uitstap naar de Nascalijnen voor overmorgen. Bij een andere touroperator leggen we de Islas Ballestas vast voor morgen. Na ons avondmaal, kruipen we om 19u al onder de wol.