MOVING-EYE.BE Skip Navigation Linkshome / Reizen / Peru / Reisverhaal / Colca Canyon
11 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Colca Canyon

Dag 8: Dinsdag, 11 oktober 2005

Marlon heeft ons ontbijt klaargemaakt: een dikke pannekoek. De groep kiest voor de shortcut route langs de boerderijen. Mijn enige zorg zijn de kippen. Ik hoop dat we ze vandaag niet tegenkomen. Ik ben er echt niet gek van. Het is een ontspannen tochtje met afwisselend een beetje stijgen en dalen. De zon brandt al vroeg en we proberen ons dus tijdig in te smeren met zonnecreme.

Als we aan de oase toekomen, krijgen we met de groep een bamboehut toegewezen waar we ons kunnen omkleden. Bart en ik kiezen voor het kleine zwembad. De rest van de groep wil naar het zwembad waar je voor moet betalen. Een schaduwplekje is bijna nergens te vinden. Dus we duiken maar in het water. Zalig, zo een verfrissing! Eens we uit het water komen verbranden Bart zijn schouders in een mum van tijd. Dat ziet er pijnlijk uit.

De pot schaft soep en spaghetti. Na het eten zijn sommige mensen zo gek om een uurtje te gaan voetballen. De gidsen tegen de toeristen. Om 3u beginnen we aan de klim van 1300m. Marlon loopt voorop en houdt het tempo aan. Hij stapt belachelijk traag maar het helpt. Zo sparen we onze adem en houden we het lang vol voor we moeten uitrusten. Als we halverwege zijn, laat hij ons eigen tempo kiezen en dan loopt het fout. De zon en geen goed ademritme zijn de boosdoeners. Weer twijfel ik of de Inca Trail wel iets voor mij zal zijn. En ik die dacht dat ik conditie had!  Gelukkig weet Bart me te motiveren. Ook een gesmolten Snickers geeft me weer wat energie. Marlon blijft altijd in de buurt. Soms zijn we hem kwijt. Af en toe klautert hij tussen de rotsen en struiken omhoog en zit dan op zijn favoriete rots op ons te wachten. Juist een aapje. We halen de top binnen de 3 uur maar iedereen is kapot. Sommige mensen verkiezen deze tocht ’s nachts te doen, dan is er geen zon, maar het blijft een vermoeiende klim. We snakken allemaal naar een warme douche want de zon is alweer gaan slapen en het wordt frisjes. Als we toekomen in ons hotel blijkt Cabanaconde zonder stromend water te zitten. We stinken allemaal even hard en het toilet spoelt de diarree ook niet door dus dat wordt een interessant nachtje. We verfrissen ons dan maar met drinkwater en deodorant.

Voor het eten hebben we afspraak in dezelfde hostal als gisteren. De Hollanders zitten er maar verkleumd bij en hebben hun alpacamuts en handschoenen aangetrokken.