MOVING-EYE.BE Skip Navigation Linkshome / Reizen / Peru / Reisverhaal / Cruz Del Condor
12 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Cruz del Condor – Chivay – Arequipa

Dag 9: Woensdag, 12 oktober 2005

We worden door Marlon gewekt en het opstaan verloopt redelijk pijnlijk. We zijn zo stijf als een plank! Trappen zijn vandaag niet aan ons besteed. We eten vlug gebakken eieren en dan de bus op. Nu gaan we naar Cruz del Condor. De bus zit overvol en Marlon gaat op het dak zitten. Cruz del condor is een uitzichtpunt waar condors zich door de luchttermiek naar boven laten zweven. Hier in de canyon hebben ze zich genesteld in de rotswanden. Soms zweven ze zelfs rakelings over de hoofden van de toeristen. We zouden normaal om 8u30 de bus verder nemen maar de condors hebben zich nog niet laten zien. Dus we besluiten nog een halfuurtje te wachten. Ondertussen genieten we van het ochtendzonnetje en strompelen, ja vandaag zit er niet meer in, over het textielmarktje. En dan ineens komen ze uit de canyon tevoorschijn. Adembenemend om naar te kijken. En hun vleugels zijn zo groot! Stiekem ben ik toch blij dat ze niet te dicht bij komen. Ze hebben een speciale band, de condors en de Peruvianen. Ze staan dan ook symbool voor de goden en de spiritualiteit. Marlon vertelt ons dat ze tot 50 jaar oud kunnen worden en als ze zich te oud voelen, laten ze zich gewoon in de diepte storten.   

Onderweg naar Chivay laat Marlon de lijnbus even stoppen om foto’s van de terrassen te kunnen trekken. In Chivay nemen we een taxi naar de warmwaterbronnen. De zon brandt en dit in combinatie met het warm water maakt dat ik me wat draaierig voel. Bart en ik gaan dan maar even afkoelen in het binnenbad. We maken ook een praatje met Canadese reizigers die we gisteren tijdens de trekking ook gezien hebben. Na een bezoekje aan het piepkleine museum over de plaatselijke bevolking en cultuur, eten we op een terrasje ons laatste maal samen en we trakteren Marlon om hem te bedanken voor de fantastische begeleiding.

Als we op de bus richting Arequipa zitten, krijg ik nogmaals barstende hoofdpijn van de hoge pas die we weer over moeten. De moed zakt me wat in de schoenen, hoe ga ik in hemelsnaam de Inca Trail overleven? Gelukkig is Bart er om me te troosten.

Nadat we terug ingecheckt zijn bij Marlon’s House gaan onder ons tweetjes iets eten.