13 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Arequipa – Puno

Dag 10: Donderdag, 13 oktober 2005

Voor we naar Puno vertrekken, rond de middag, moeten we nog veel regelen dus we staan op tijd op. Eerst ontbijten we voor de laatste keer op het dakterras en schrijven iets in het gastenboek. We zijn vol lof en beloven Marlon dit adresje aan te raden aan onze vrienden. Bij deze: smarlon44@hotmail.com. Marlon vertelt ons dat hij zijn amigos in Puno al gebeld heeft en heeft een kamer voor ons laten vastleggen.

We gaan eerst naar de bank want we hebben nog maar 100 Soles.

Om 12u30 vertrekt onze bus naar Puno dus gaan we vlug nog eens met een kopie van onze gestolen tickets naar Lan Peru. Op hoop van zegen...maar tevergeefs... Ze blijven wel aandringen om eens contact op te nemen met de General Sales Agent van AA in Arequipa. Ik geloof er niet in maar we zoeken een teléfono público en bellen dan maar naar reservatie’s van AA. Wonder boven wonder nemen ze ons probleem serieus. Na het telefoongesprek gaan we per taxi op zoek naar de GSA. Het is geen gemakkelijke bevalling maar we spreken uiteindelijk af dat we in Puno terug contact met hun zullen opnemen om formulieren in te vullen en door te faxen.

Onderweg naar het hotel, kopen nog wat cake voor tijdens een zes uur durende busrit. We nemen afscheid van Maribel en hebben echt spijt dat we hier moeten vertrekken. In het busstation is het zeer hectisch en de mensen zijn er niet vriendelijk. Als we de ticketten hebben, betalen we nog de departure tax en gaan buiten in de zon bij een stapel dozen vol kuikens wachten. Het duurt niet lang eer we de bus op mogen maar we vertrekken met een uur vertraging. Ik gebruik de tijd om wat in het dagboek te schrijven. Het eerste deel van de rit zal hetzelfde zijn als naar de Colca Canyon. Er komt iemand preken op de bus en we proberen hem te negeren. Het helpt, hij laat ons met rust. We luisteren naar de MP3 speler en genieten van het landschap: bergen, dorre grassen en mossen, azuur blauwe meertjes en hier een daar plaatselijke bevolking. Vicuñas lopen er ook rond, dat zijn wilde neven van de lama’s en de alpaca’s. We rijden met gemengde gevoelens naar Puno. We hebben nog steeds niet besloten of we de tweedaagse op het Titicaca meer willen doen. Het lijkt ons aan de ene kant toeristisch. Aan de andere kant kan het een unieke ervaring zijn. Van Puno zelf verwachten we helemaal niks. Als we Juliaca passeren begin ik buikkrampen te krijgen. Ik moet eigenlijk al een hele tijd naar het toilet maar er zijn geen voorzieningen op de bus die vol locals zit. Op een gegeven moment worden we ook nog opgehouden door een processie.Uiteindelijk neem ik een immodium en hou een wc rol en zaklamp klaar om naar buiten te spurten.

Ik loop naar het toilet als we in Puno toekomen en Bart wacht op de baggage. We nemen een tuctuc: een brommer met vanachter 3 wielen en een bankje. Als we aan het hotel toekomen vraagt de taxichauffeur of hij moet wachten. Hij is blijkbaar geen fan van dit hotel. We stellen hem gerust dat we er zeker van zijn. We komen binnen in een hippie- achtige receptie en na het zien van een donker kruipkot, vertrekken we op zoek naar een ander hotel. We zoeken vlug een hotel in de Lonely Planet op en beslissen daar te blijven, ook al is het wat duurder en onpersoonlijk. We zijn moe en hebben geen zin om verder te zoeken. We realiseren ons ook dat alle agentschappen gesloten zijn dus die tweedaagse zullen we in het hotel moeten regelen. We gaan eten in een hippe keet.

In het hotel maken we onze dagrugzak klaar en de rest zullen we morgen in de safe achterlaten.