21 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Inca Trail

Dag 18: Vrijdag, 21 oktober 2005

Vlug ontbijten en alletwee nog eens uitgebreid naar het toilet. Vandaag is D-day. Twee maanden geleden moesten we deze trekking al vastleggen omdat er maar 500 personen per dag aan de tocht mogen beginnen. Rond deze tocht hebben we onze reis opgebouwd.  We stockeren onze bagage die we over 4 dagen zullen ophalen.

We stappen in het busje en er zit al een koppel. Het zijn Peter en Christine uit Duitsland. Na ons stappen late veertigers uit Zwitserland op: Rudi en Gaby. Dan een Canadese, Tracy waar we mee aan de babbel geraken. In het totaal zullen we met elf zijn met nog een koppel uit Brazilië en Argentinië. Daar komen dan nog twee gidsen bij: Freddy en Janeta. De dragers stappen als laatste op. Ze zijn ook met elf en zullen de tenten, het eten en kookmateriaal dragen. Het schijnt dat de kok de leider is en dat hij zijn team met dragers zelf samenstelt. Ze laden hun materiaal in en dan kunnen we eindelijk vertrekken.

We zullen nu twee uur rijden naar Ollantaytambo, waar we eergisteren ook al geweest zijn. De zon probeert door de wolken te komen dus dat belooft. We praten veel met Tracy en zij gaat de trekking in drie dagen doen in de plaats van 4. Ze moet maandag haar vliegtuig halen naar Ecuador waar haar vriend op haar wacht. Dus morgenochtend zal ze voor dag en dauw met een van de dragers vertrekken om bij een andere groep aan te sluiten. Amai, liever zij dan ik. In Ollantaytambo stoppen we om naar het toilet te gaan en we kopen bananen en handgemaakte wandelstokken. Die bananen peuzelen we direct op, krachtvoer. Locals proberen ons ook cocablaren te verkopen. Bart informeert even bij Freddy en hij verzekert dat hij ons zal komen bezoeken in de gevangenis als we die blaadjes naar België proberen mee te nemen. Dat aanbod slaan we dus af. Het zou ons nochthans helpen met de klim. We rijden verder langs de spoorweg. Het is maar een hobbelpaadje en voor een groot gedeelte gewoon een zandweg. Onderweg moeten we manoeuvreren op de plaats waar er een tijdje geleden een landverschuiving was. Net op die plaatsen kom je natuurlijk tegenliggers tegen. Dat maakt het allemaal nog avontuurlijker.

Als we toekomen aan kilometer 82, het vertrekpunt van de Inca Trail, mogen we onze rugzakken op een blauwe plastiek leggen. Dat zullen we vanaf nu iedere ochtend doen voor vertrek, zodat de dragers onze tenten kunnen afbreken tijdens het ontbijt. We krijgen ook ieder een slaapmatje wat we onder onze rugzak mogen steken.Terwijl we op het middagmaal wachten, kopen Bart en ik nog een hoed tegen de zon. We voelen aan onze oren dat we die nodig gaan hebben. De dragers hebben in een recordtempo de lunch klaargemaakt.We zetten ons aan een kampeertafel met stoelen, die ze ook mee zullen sleuren op de tocht. Terwijl we van de lookbroodjes proeven, krijgen we de briefing van Freddy en mogen we ons voorstellen. Ik sta versteld van de groep: samen met de Duitsers en Tracy zijn wij de jongste van de bende. De rest zijn op zijn minst veertigers. Als we aan de soep beginnen, voelt Christine zich niet goed en moet gaan liggen. Ze ziet er lijkbleek uit en wij denken dat ze niet aan de trekking zal kunnen beginnen. Gelukkig hebben we een Braziliaanse dokter in de groep. Ze heeft een paar dagen geleden een voedselvergiftiging opgelopen. Na ons bord spaghetti en een kop coca thee gaan we nog een laatste keer naar het toilet en dan zijn we klaar. We zijn verrast door het lekkere eten. Volgens de Braziliaan zal de kwaliteit van het eten tijdens de trekking gelijdelijk naar beneden gaan. Dit lijkt aannemelijk, aangezien de dragers het voedsel de hele tijd moeten meedragen en het minder vers zal zijn. Christine gaat toch mee en krijgt alweer een beetje kleur.

Het is 12u als we vertrekken en moeten al direct aanschuiven om bij de eerste controle post ons paspoort en ticket te laten controleren. We maken nog een groepsfoto aan de brug, voor we de Urubamba Rivier oversteken. Tijdens het eerste gedeelte waait de wind stevig en moeten we onze hoeden vasthouden. De zon brandt ook aardig, tegen het einde van de reis gaat onze  nieuwe tube zonnecrème leeg zijn.

Tijdens de briefing heeft Freddy onze route overlopen:  De eerste dag is een inlopertje met dalen, klimmen en een paar platte stukken. Vandaag zullen we 12km stappen en we zullen ongeveer vijf uur onderweg zijn. Morgen is de zwaarste dag en zullen we een pas van 4200m overmoeten. De derde dag omschrijft hij als de mooiste dag en zullen door het Cloud forest trekken. Die dag moeten we twee kleinere passen beklimmen. De vierde dag staan we heel vroeg op om zo vroeg mogelijk aan de Sun Gate toe te komen, vanwaar we Machu Picchu zullen zien. Freddy verwittigt ons wel dat het moeilijk zal zijn aan de sun gate toe te komen voor zonsopgang. Bart en ik verwachten niet zoveel van Machu Picchu, maar naar deze trekking hebben we echt uitgekeken.

Wij wandelen met Freddy en Tracy voorop en Janeta blijft bij de groepsleden vanachter. De eerste rustplaats is een boerderij en we schuilen in de schaduw voor de zon. Onderweg komen we een Inca Site tegen waar Freddy heel wat over te vertellen heeft. Janeta doet hetzelfde voor de Spaanstaligen onder ons. Het is een gemakkelijke tocht en dat boezemt ons vertrouwen in voor de komende dagen. We rusten nog een keer uit voor we aan het laatste stuk beginnen. Freddy vertelt ons al welke kampplaats we zullen hebben, voor de mensen die voorop lopen. De kampplaatsen zijn genummerd en iedere organisatie krijgt voor iedere nacht telkens een ander nummer toegewezen. Tracy, Bart en ik komen als eersten aan. Hier lopen kippen rond! Aiai, hoe ga ik dit aanpakken. Gelukkig word ik goed beschermd door Bart en Tracy.We kiezen een tent uit, die al opgesteld zijn door de dragers en installeren ons.Het zijn van die iglotentjes voor twee personen. Al snel ondervinden we aan den lijve dat onze tent haar beste dagen gekend heeft. De ritssluiting blokkeert en we moeten er een drager bijhalen. Tijdens tea time zetten we ons allemaal onder een rieten afdakje en de dragers hebben er een grote schaal met koekjes en popcorn klaargezet. We hebben ook keuze uit theebuiltjes, poederkoffie of poederchocomelk. Een uurtje later wordt het avondeten al geserveerd. Na het eten praten Bart en ik nog even met Christine en Peter terwijl de rest al is gaan slapen. Christine voelt zich al stukken beter. Voor we gaan slapen gaan we in het donker nog op zoek naar het toilet en poetsen we onze tanden tussen de schapen.