22 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Inca Trail

Dag 19: Zaterdag, 22 november 2005

Ik heb vannacht onrustig geslapen dankzij de kippen die rond de tent kakelden. We worden gewekt door de dragers met een bekertje coca thee. Voor het ontbijt zetten we de rugzakken weer op de blauwe plastiek. De pannekoeken en het brood met confituur smaken. Amai, we worden hier goed verzorgd. De Inca’s hadden het vroeger zwaarder te verduren, denk ik. Als alle tanden gepoetst zijn beginnen we aan dag twee, de zwaarste. De zon doet al goed haar werk. Na 20 minuten komen we aan de tweede controle post en vanaf dan gaat het stijl omhoog de jungle in. We moeten 1200m klimmen naar de eerste pas. Ik houd het advies van Marlon uit Arequipa in mijn achterhoofd en zoek mijn eigen ritme. Dat eigen tempo lukt goed tot je een trap tegenkomt die hoger is dan de rest en dan ben je al buiten adem en ik kan je verzekeren: het zijn hier bijna allemaal ongelijke treden en rotsen! Gelukkig hebben we aan de wandelstokken een beetje steun. Het moeilijkste aan dit stuk vind ik de brandende zon. Er is ook veel meer volk op het pad. Gisteren zijn we nauwelijks andere trekkers tegengekomen en vandaag is het bijna filelopen.

Onderweg proeft Bart van Freddy zijn chicha, dit is bier op basis van maïs. Volgens Bart is het niet te drinken. Even later probeert hij ook te kauwen om Rudy zijn cocablaren. Al vlug voelt zijn tong verdoofd aan en dat vindt hij ook maar niks. Op de eerste rustplaats eten we ons snackzakje leeg: een broodje kaas, een stuk fruit, chocolade en wat koekjes. We hebben energie nodig en staan nat in het zweet.     

Als we aan het tweede gedeelte beginnen is het gevoelig frisser. We doen een trui aan en vertrekken samen met de Duitsers en Zwitsers. De staart van de groep zijn we kwijt geraakt en Freddy zal op hen wachten. Afspraak boven aan de top. Het klimmen gaat me nu veel beter af. De pas die we nu beklimmen heet Abra de Warmi Wañusca of ook wel de Dead woman’s pass genoemd. De pas lijk met een beetje fantasie op het  beeld van een liggende dode vrouw. We zien in de verte de top en het is veel minder warm. Langzaam laten we de Zwitsers achter ons. We stappen door een desolaat landschap en laten de Duitsers voorgaan. Als we boven toekomen zetten we ons neer en kijken hoe andere trekkers naar boven sukkelen. Rudy komt al kotsend naar boven en heeft serieus last van hoogteziekte. Ze zijn nog maar een paar dagen in Cusco en hebben bijna niet kunnen wennen aan de hoogte.

Als de nodige foto’s getrokken zijn en we weer wat op adem gekomen zijn, vertrekken we weer met ons zessen. Freddy wacht nog op de achterblijvers. Nu moeten we een 800 meter of 2000 treden dalen via reusachtige, ongelijke Incatreden. We kunnen niet anders dan veronderstellen dat de Inca’s geen kleine jongens waren. Dit is wel moeilijk in te beelden want de Peruviaantjes zijn niet van de grootsten. De afdaling voelen we vlug in de knieën en we zijn nog maar eens blij met onze wandelstokken. De wolken zakken steeds lager en het wordt gevoelig frisser. Bart en ik zijn ondertussen weer alleen. Als we onze volgende kampplaats toekomen, zoeken we naar nummer 14. Dit is blijkbaar de grootste kampplaats op de trail en dat is te merken. Het is een echt doolhof. Onze tentjes staan al opgesteld en verspreid over 3 terrassen. We kiezen er een goede tienda, zonder ritssluitingproblemen. We kruipen er meteen in want het begint te regenen. Christine en Peter volgen ons voorbeeld. En iets later komt ook Freddy tevoorschijn. Rudy is weer achter gebleven met dezelfde symptonen van hoogteziekte als op de pas. Het wordt een druilerige namiddag. Freddy laat het eten aanrukken in de eettent. Na de lunch stelt Freddy voor siesta te houden. Wonder boven wonder zijn Bart en ik niet meer moe, maar met de regen hebben we niet veel keuze. Ik ga op expeditie naar de toiletten om me wat te verfrissen. Over beekjes en tussen tenten door probeer ik mijn weg te onthouden. Een uurtje later is het tea time.. Tegen de avond klaart het op en na de thee blijven we met Peter en Christine napraten. Bart geeft Christine een introductieles in de fotografie met de Veronica (5750m) op de voorgrond. De koekjes zijn nog maar net gezakt of we mogen alweer plaats nemen voor het avondmaal. De groep is niet volledig: er zijn een aantal mensen die nog recupereren van de zware dag. De rest trekt vroeg naar de tent, dus zijn we verplicht ook vroeg onder de wol te kruipen...tja veel ambiance hebben onze Zuidamerikaanse groepsleden niet meegebracht. Spijtig. We genieten nog van de heldere hemel met talrijke sterren alvorens we ons tentje sluiten.