25 oktober 2005
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6
kaart

Cusco – Lima

Dag 16: Dinsdag, 25 Oktober 2005

Rond 11u vertrekt onze vlucht  naar Lima. We zien er een beetje tegenop om een dag in Lima door te brengen maar onze vlucht van Lima naar Dallas is om 1u vannacht. We nemen een taxi en op de luchthaven. We checken in, onze stokken inclusief. We laten onze schoenen poetsen en wachten tot we mogen inschepen. Lan Peru heeft mooie vliegtuigen en de vlucht van een uur is zo voorbij.

Als we in Lima landen word ik weer overvallen met stress. Eerst onze bagage ophalen en uiteindelijk brengen ze de wandelstokken ook. Ik ben benieuwd of we die gezond thuis gaan krijgen. We informeren bij een balie voor een busje naar de stad. We beslissen naar Miraflores te gaan, een vernieuwde buitenwijk van Lima. De rit duurt ongeveer een uur. We hebben ook al een retourticketje en ze zullen ons rond 19u30 vanavond komen oppikken aan een hotel. Veel is er hier niet te zien, buiten een shoppingscentrum. Dus we gaan te voet naar een andere wijk: Barranco. Onderweg gaan we nog langs de bank om toch nog maar wat geld op te halen. We houden er rekening mee dat we misschien nog een nachtje extra in Lima moeten blijven als we niet op de vlucht geraken. De wandeling naar Barranco duurt langer dan verwacht, dus we nemen de taxi voor het laatste stukje. Hier is het wel aangenaam. De huizen zijn kleurrijk geschildert en er hangt een relax sfeertje. Dit is de artistieke wijk van Lima en dat is te merken. We wandelen wat rond en gaan op het balkon van een café zitten en bestellen een Pisco Sour. We hebben zicht op de Stille Oceaan met een zakkende zon.

Met de taxi zijn we vlug terug in Miraflores, maar we moeten lang op het busje wachten. Het busje doet lang over de terugrit. Het is bijna 21u als we op de luchthaven toekomen. We halen vlug al onze bagage bij de “Left bagage” en rekenen af. Dan gaan we om beurt ons omkleden en dragen weer ons “business class” kleren.

Aan checkin vertellen ze ons dat de vlucht is naar Dallas overboekt is. De vlucht naar Miami is al 3 dagen geannuleerd omwille van orkaan Wilma. Dat verklaart natuurlijk alles.

Om middernacht moeten we terug naar checkin gaan om te zien of we mee mogen. Om de tijd de doden gaan we iets eten en we bestellen alletwee een pizza. We zitten nog maar juist of Bart zijn naam wordt afgeroepen. Ik kan paniek van zijn gezicht aflezen en moet moeite doen niet te lachen. Maar mijn naam wordt dan ook afgeroepen en we gaan samen met ons avondmaal in onze hand naar checkin. Ze hadden blijkbaar onze bagages laten staan en er was veel onduidelijkheid. We gaan ook nog even een computer op te zoeken om internet te raadplegen. Ik bekijk of we eventueel met andere vliegtuigmaatsschappijen  hier kunnen weggeraken.

Om middernacht staan we met vele andere standby passagiers weer aan checkin. We mogen niet mee en schuiven dan maar aan om ons te laten transfereren op een andere vlucht. Na wat zoekwerk ontdekt de checkin agent dat er nog een vertaagde vlucht om 2u naar Miami vertrekt. Ik loop naar de balie van LanPeru om te vragen of we nog meemogen. Dan lopen we terug naar American Airlines (ze hebben hier geen telefoons aan checkin) en we laten ons een ticket op Lan Peru uitschrijven.

Vlug inchecken en taksen betalen aan de douane. Juist voor de inscheping begint, komen we aan de gate toe.

Er zit niet zo veel volk op de vlucht en we zijn tevreden en moe. Maar eens we dichter bij Miami komen, begin ik te twijfelen. Was dit wel een goed idee? Deze luchthaven is 3 dagen gesloten geweest. Er zullen veel passagiers willen vertrekken. Gaat er dan nog wel plaats zijn voor twee standby passagiers uit België? In Miami ziet alles er zeer verlaten uit. Als we onze bagage hebben, gaan we naar checkin, waar het een overrompeling is. Hoe gaan we hier in hemelsnaam ooit weggeraken? De checkin bediende bevestigt onze vrees. Uiteindelijk vraag ik haar ons op de eerste vlucht te zetten, dat is een vlucht naar Chicago.We staan veertigste op de wachtlijst. Dat is een onbegonnen zaak! Ze raad ons wel aan kleren uit de bagage te nemen want we zullen waarschijnlijk vannacht op de grond in de luchthaven moeten slapen. We gaan eerst informeren bij de inlichtingendienst. Als we dan tocht drie dagen vast zouden zitten, kunnen we misschien beter een bus nemen waarmee we drie dagen onderweg zijn. Maar dat raden ze ons af omdat de verkeerslichten zijn weggewaaid en nog niet overal electriciteit is. Dus nemen herpakken we onze handbagage en checken de rest van de bagage in. Als we aan de gates komen, kan ik met mijn badge in de computer insignen. We staan ondertussen zestigste op de wachtlijst. Ik ga alle vluchten na waar we nog voor kunnen proberen. Het ziet er allemaal hetzelfde uit. Maar dan zie ik dat er heel veel mensen nog niet zijn ingecheckt op onze vlucht dus stel ik voor toch maar aan de gate te gaan wachten. Een van de laatste namen die ze afroepen zijn Plessers en Vandenabeele. We zijn alletwee opgelucht, en wij niet alleen! Er zijn passagiers die gewoon vreugdekreten slaan als ze horen dat ze meemogen. Ze hebben hier waarschijnlijk drie dagen vastgezeten.

Eens in Chicago loopt alles zeer vlotjes. We gaan iets eten en dan wachten we aan de gate voor Brussel. We krijgen zetels in economy maar het maakt ons niet uit. We hebben een zalige reis gehad en de terugreis heeft niet te veel roet in het eten gegooid. Hasta la vista, Peru!