5 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Hama – Dodensteden – St. Simeon – Aleppo

Dag 6 : woensdag 5 november 2003

Deugd dat het deed, een half uur langer slapen !!! En toen we aan de ontbijttafel stonden waren er al twee tafels van 6 gedekt. Kortom een uitgeslapen en vlotte start van de dag, meer moet dat niet zijn.

Vandaag is het transferdag. We verlaten Hama met zijn noria’s en hopen vanavond in Aleppo te belanden, in sha’Allah !! Maar voor we echt vertrekken zijn er nog enkele inkopen te doen. Ik zie nog net Alexandrine en Vincent wegslenteren en als ze even later terug verschijnen hebben ze de obligate bananen en een niet nader te definiëren soort fruit mee. We besluiten deze dingen “Quaqui’s” te noemen (met Q en niet met K, aldus Sabine) ongeacht of het effectief over deze soort gaat of niet…. Dan busje en chauffeur voltanken (de laatste weliswaar met koffie) en weg zijn wij !!

Beton, asfalt, olijfbomen, katoenveld, slappen in willekeurige volgorde en plots arriveren we in de eerste van de twee dode steden die vandaag de start van het programma uitmaken. Serjilla is mooi, koel en rustig, tot we na even klimmen en klauteren de blik omkeren en een dikke bus toeristen zien leeglopen in de site. Dat ik met mijn klak af en toe in het fotogebied opduik is al erg, maar die Spanjaarden zijn toch van het goede teveel. De strategie ze verbaal te verjagen wordt echter door Spaanse Sabine afgeraden wegens het niet grof genoeg zijn van de Vlaamse scheldwoordenschat…. Pogingen om het tegendeel te bewijzen met NM>M lukken niet, dus blazen we de aftocht om het slagveld aan een strategische analyse te onderwerpen. Blijkt dat onze troepen hopeloos verspreid zitten en bovendien met andere bezigheden worden afgeleid. Zo zien we Alexandrine zwoegen aan het vorige hoofdstuk uit deze saga en is Tom An aan het achtervolgen om haar toch eens op de foto te krijgen. We besluiten dan maar collectief terug te vallen op Al-Bara, de tweede dode stad van de dag. Ook deze is een Byzantijnse stad die in lang vervlogen tijden om economische (?) redenen werd verlaten (even een ernstige noot, want dit is immers infotainement). We zien hier piramidevormige tombes en heel wat olijfbomen. Proeftests dor Vincent en Sabine wezen uit dat het of om persolijven of om onrijpe olijven ging. Ze waren hoe dan ook niet te vreten. De locals poseren ondertussen wel even spontaan om de foto.

Met het volgende doel (klooster van Simeon) in het achterhoofd vertrekken we dan maar weer, echter niet zonder eerst enige conserven in te kopen voor de lunch. Terwijl Tom en Bart zich van de taak kwijten, zorgt een Syrische motard voor enig vertier, althans dat is de mening van het jokervrouwvolk. Als de brave man zijn gewaad optilt en daarbij zijn behaarde benen aan de buitenwereld onthult, lijkt het alsof we met een troep gillende tienermeiden op stap zijn. Het is hun gegund !! De zoektocht naar St. Simeon blijkt omwille van omleidingen en andere geen sinecure. Het chronisch gebrek aan wegwijzers wordt gelukkig goedgemaakt dor het feit dat op ieder Syrisch kruispunt wel iemand staat of passeert. En zo geraken we dan toch in St. Simeon. Tijd om de lunch : een excellent broodje tomaat / tonijn / smeerkaas / banaan afgerond met mandarijn of quaqui naar believen. Dat laatste blijkt nogal ranzig te zijn maar valt toch in de smaak van een select groepje. Ondertussen komt de eigenaar van de tent even rond om zijn zelfgemaakte siroop aan te prijzen, en ook deze is best te genieten, al heb ik geen enkel idee over de bestanddelen.

In het klooster zelf is het dan even kat en muis spelen met een buslading toeristen, Italianen deze keer, en ze verdwijnen behoorlijk vlot weer in hun bus. We beginnen het te leren. Na enkele overpeinzingen over het wel en wee van Simeon op zijn paal, gaan we dan elk onze weg. Of dat dacht ik toch, tot een paniekerige Angelique me roept voor een groepsfoto waar de voorbereidingen blijkbaar al even aan de gang waren. Bij deze mijn verontschuldigingen voor de vertraging …. Dan naar Aleppo, waar het ook even moeilijk is het hotel te vinden. Dit blijkt een gezellig ding te zijn, al kan over de inrichting niet makkelijk worden besloten of het nu kitsch of kitsch os … kleurrijk is het alvast.
Rest nog het diner en de avondwandeling. Dat eerste wordt een absolute topper met bier en de sfeermuziek van het verjaardagspartijtje voor het piepjonge dochtertje van de eigenaar, waarbij sommigen onder ons terugvallen op een nostalgische reflectie over de vergane kinderjaren. Dat tussendoor de Joker democratie besluit langs Deir-er-zor naar Palmyra te zullen gaan is misschien een detail, maar bepaalt wel het vervolg van dit verhaal… Over het diner werd me tenslotte nog gevraagd te melden dat Sabines kaas heel lekker was, maar dat ie wel piepte als erin gebeten werd. U vraagt, wij draaien.

De avondwandeling in het kader mensen kijken en bekeken worden is tot slot nog een drukke maar gezellige slenterij door Aleppo’s winkelstraatjes. Let wel, niet de Soek, want die is voor morgen.Voor ik er de brui aan geef, moet ik nog even zeggen dat Angelique nu weer voor 100% OK lijkt, zodat we morgen met volle gelederen en met goed gemoed een verse dag aankunnen en wat die brengt leest U wellicht op de volgende bladzijden. Ondergetekende wacht alvast met U in spanning af.

Wim