9 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Een zondag te Palmyra

Dag 10 : Zondag 9 november 2003

Liefste dagboek, vandaag ben ik aan de beurt om het dagelijkse verslag te schrijven. Ik beloof plechtig mijn best te doen, hoewel ik nu al weet dat er een aantal problemen zullen hebben met mijn geschrift.

0:500 Een piepende wekker, miljaar !!!!

Ik was net bezig te dromen. Onze woning stond in brand en de brandweer slaagde er maar niet in om deze te blussen. Ik opperde het lumineuze idee om met een bulldozer dwars door het huis te rijden en aldus een brandgang te creëren, wat dan weer door de vuurzee zou isoleren. Maar neen dus, voor die geniale oplossing kon getest worden, werd ik door Koens wekker uit een andere dimensie over de grenzen van tijd en ruimte gerukt naar deze aardse dimensie waarover dit dagboek gaat. Van een metafysisch gebeuren gesproken.

Aldus herinnerde ik me dat ik in een bed van een hotelkamer te Syrië lag. Meer bepaald het Tower hotel te Palmyra. Onze begeleider Tom had het lumineuze idee om voor zonsopgang op de site te arriveren en aldus fantastische foto’s te maken van een opgaande zon en een site in de mooie gloed van de eerste zonnestralen.

Dus ik strompelde uit mijn bed en tuurde door het raam, stilletjes in de hoop een lieflijk geluid van regen te horen, wat dan weer zou betekenen dat ik terug in mijn bed mocht kruipen. Maar ik kon geen anomalie in de nachtelijke atmosfeer opmerken. Dus toch maar flink opgestaan, me gewassen en aangekleed. Beneden in de hotel-lobby zaten Wim en Bart reeds te wachten op de rest van de groep. Wat we beneden ook opmerkten : een in de sofa slapende nachtportier en een gesloten buitendeur !!!

Lap, straks missen we nog onze zonsopgang door een stomme deur. Eenmaal iedereen beneden was, heeft Tom dan mar de arme man wakker gemakt en de deur ging voor ons open.

Dan toch nog met zijn twaalven op een stap door een leeg Tadmor, aangegaapt door een enkele Arabier met een blik van “Zij lieve dan ik”. Onderweg klaagde Vincent al van een mogelijks “overdosis stenen”-syndroom. Tom klaagde dat hij de slaap maar niet kon vatten na zijn overdosis thee van gisteren. Maar ja, een gegeven paard kijk je niet in de mond.

Op de site installeerden we ons voor die ultieme shot. Wij dus maar wachten op de toen nog lege site tot die zon opkomt in het Oosten (of toch ergens in de buurt). Voor mij was dit eventjes het moment om een contemplatief moment in te lassen, een moment van bezinning over het draaien van de hemellichamen. En jawel hoor, +/- om 6 uur kwam onze vuurbal boven de horizon. Terwijl ik en nog enkele anderen van dit spektakel stonden te genieten, waren Tom, Wim & Cie nog aan het babbelen en realiseerden zich dus te laat dat de zon reeds opgekomen was. Na de obligate foto’s keerden de meesten terug naar het hotel om wat bij te slapen. Ik niet dus. Ik heb nog vlug de volledige site bezocht met de Elmar gids in de hand. Het ochtendlijke zonnelicht was ideaal voor mooie foto’s. Ik had de avond voordien mijn foto quotum voor Palmyra vastgelegd, max 6 stuks. Dus dan maar 5 mooie (hop ik toch) foto’s gemaakt en eentje gereserveerd voor de Bel-tempel straks. Om 8:00 terug op de kamer waar Koen nog wat zat te lezen over Palmyra, Zenobia

08:45 Ontbijt

Eindelijk nog eens een uitgebreid ontbijt buffet. Na de povere porties van de voorbije dagen eens een overvloed aan confituur, eieren, olijven, yoghurt en smeerkaas.

09:45 Vertrek naar Palmyra site met gids

Onze gids Mohammed heeft drie mercedes old timers voor ons geregeld die ons eest naar de graftombes zou brengen. Het is el een belevenis mee te rijden in die maffe bakken. Een binnenbekleding van hout doet je dromen van andere tijden. De eerste tombe is die van vier broers. Ze lagen begraven samen met hun vrouw. De afbeeltenis toont de perfecte verhouding in een gezin. De man is groot en liggend afgebeeld, terwijl de vrouw kleiner is en zit. Dit toont natuurlijk het respect van de vrouw voor haar man. De hoofden zijn jammer genoeg door de moslims vernietigd. Alhoewel, de Palmyrese grafkunst beeldt toch de portretten net levensecht af. Het blijkt onmiddellijk dat onze Mohammed ons een militaire drill oplegt.

Logisch want hij was een leraar engels die het gewoon is om 40 leerlingen les te geven, die 12 ettertjes zal hij ook wel aankunnen. We beklimmen de tombe om nog wat foto’s te maken en we zijn al weer onze old-timers gestapt, op weg naar de tweede tombe. Deze keer de tombe van drie broers. Terwijl de eerste (die van de vier broers) een grafzuil was, is die van de drie broers een hypogaeum (een grafkelder). Mohammed dwingt ons om zeker geen foto’s te maken in de grafkelder om de mooie fresco’s te sparen. Beneden was een Sloveense dame reeds een foto aan het nemen met een flits. Dus moest Mohammed wel ootmoedig toestaan dat iedereen één foto mocht maken zonder flash. Tja, typisch Syrische beslissingen.

Eindelijk het moment voor mijn zesde en laatste foto is aangebroken, we naderen de Bel-tempel. Hier moeten wij wel betalen, opnieuw de vertrouwde 150 SYP/persoon (tourleader free natuurlijk). Mohammed onderwees ons als een aloude schoolmeester elk detail van de prachtige Bel-tempel. Dat leverde natuurlijk hilarische momenten op als iedereen per twee onder een stuk van een fries moest gaan liggen om de gedetailleerde sculpturen te zien. Eigenlijk waren het vieze prentjes uit die tijd, naakte mannen en vrouwen dus. Mohammed trachtte alsnog het niveau op te krikken door uit te leggen dat de druivenpers door maagden bediend moest worden. De maagdelijke vrouwen stampten de druiven tot moes. Een niet-maagd zou de wijn doen mislukken. Patrick deed nog een poging het niveau opnieuw te laten zakken door eerst te opperen dat de vrouwen naakt moesten zijn. Neen dus !!!! alhoewel ik me zo’n tafereel toch levendig kan inbeelden.

Mohammed eindigde zijn 3 en ½ uur durend betoog met een rondleiding op de site zelf. Alexandrine werd geveild op de Agora : Twee kamelen en een schaap, bod toegewezen aan Vincent. Proficiat met je aankoop Vincent. De vrouwen waren wel op hun teentjes getrapt, dat het bod zo laag was. Tja, wat hadden ze gedacht, Joker is een budgetreis.

Bij de keuze van het mogelijke einde van koningin Zenobia toonden de mannen zich nog eens van hun meest romantische kant. De vrouwen geloofden ons natuurlijk weer niet . Zoals Vincent reeds schreef (zie vroeger) begrijpen onze vrouwen ons mannen helemaal niet. Wij hebben misschien soms een ruwe bolster, maar in onze diepste ziel zelf schuilt en hyperromantische en gevoelig wezen. Tja, de nieuwe vrouw zal de nieuwe man dus nooit snappen. De tijd vliegt snel voorbij, dus tijd voor een middagmaal. Dit blijkt echter geen sinecure, want de eerste keuze (Pancake House) blijkt niet mogelijk wegens gesloten.

Na enige omzwervingen komt de compleet gedehydrateerde groep bij het Zenobia hotel aan. Daar kunnen we gelukkig een cola (of iets dergelijks) opdrinken in de tuin van het hotel, maar GEEN ETEN !! daar zijn we getuige van de haat/liefde verhouding voor katten en honden (in casu één hond). Iedereen is onmiddellijk gecharmeerd door de katten (op de schrijver van dit stukje na). Mijn afkeer voor katten met kattenziekte levert me een vernietigende blik van Jacqueline op. Als een blik kon doden, dan zou ze het gedaan hebben. Plots wordt het slachtafval buitengeworpen. Eerst loopt een dikke kater met de buit weg, achtervolgd door de hond in kwestie. Uiteindelijk wint de hond de strijd wat een komisch spektakel oplevert want de katten proberen de honden zijn lever zuur te maken door hem te treiteren tijdens zijn eten, wat het nodige gegrom oplevert. De vrouwen supporteren voor de poezen, de meeste mannen toch voor de hond. De groep splitst zich in stukken, een deel gaat internetten, een deel gaat slapen, een deel (Patrick / Bart / Vincent) beklimt de sissi-berg voor een zonsondergang die onzichtbaar is wegens de dichte bewolking.

18:00 avondeten

Eerst collecteren we onze vers gewassen was. Het ziet er allemaal weer deftig uit, alles mooi gewassen en gestreken. Voor het avondeten opteren we voor het Venus restaurant. Opnieuw Mensaf op het menu, deze keer met opgevulde courgettes en aubergines. De rekening achteraf is wel niet evident.
Om de lange dag te besluiten, gaan we nog maar eens de site bezoeken (nu onder een avondlijke hemel). Het is ongeveer volle maan, wat weer de romantiek bij de mannen losweekt. Dit wordt natuurlijk onmiddellijk door de vrouwen genegeerd en ontkend. De ruines zijn echter schaars verlicht (wegens ramadan waarschijnlijk). Toch nog wat mooie foto’s geschoten van de zuilenrij en de man. De poses van Wim leveren natuurlijk weer hilarische momenten op.

21:00 Besluit

Tom moet nog een theetje gaan drinken met Mohammed om de relaties nog wat aan te scherpen. Patrick en nog een aantal gaat nog internetten voor het slapen gaan. Uw nederige dienaar zit in de lobby samen met Wim / Koen / An / Vincent / Sabine dit hier op te schrijven. Ik hoop maar dat er niets gebeurd en dat iedereen gaat slapen, want ik begin het beu te worden om dit alles neer te krabbelen.

Tot morgen aan het ontbijt om 6:15
Stijn.