11 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Op weg naar Jordanië

Dag 12 : Dinsdag 11 november 2003

Druppeltje, druppeltje, drup …. Wat tikt er daar op mijn slaapzak ? Goh, zeg dat het niet waar is … het regent hier potverdorie binnen en dat in het holst van de nacht … Op het gevoel zoek ik mijn zaklamp en schijn de kamer af, op zoek naar een ander, droog plekje… Helaas is dat niet echt voor handen. Dan maar wat verder doorschuiven en voor de helft op de vloer liggen en de foetushouding aannemen … Ik kan me niet herinneren dat die houding zo lastig was op veel jongere leeftijd … gevolg is dus een hele korte nachtrust en met priemende oogjes sta ik op om 7:00.

Vandaag gaan we voet zetten in Jordanië. Dat belooft op voorhand reeds een hele poespas te worden. Het plan is om in kleine groepjes – en de groepjes kennen elkaar niet – de grens over te steken, want blijkbaar is het verboden om Jordanië als grote groep binnen te treden. Alsof dat niet opvalt dat de kleine groepjes – en het is toch wel een toeval dat ze allemaal Belg zijn – deel zijn van één grote groep. Hoe naïef zijn die Jordaniërs toch ! Ik behoor tot het eerste groepje. Al vrij snel slagen we erin de stempel van Syrië te bemachtigen, maar ojee … waar is die grenspost om een stempel van Jordanië te krijgen ? Hier is het niemandsland tussen Syrië en Jordanië reusachtig groot ! Niet wetende hoe groot beginnen wij rustig te stappen … er lijkt geen einde aan te komen en de weg ernaar toe is echt wel volgens Arabische wijze : zigzag, berg op, berg af, bocht links, bocht rechts … Tot overmaat van ramp krijgen we er nog een plenzende regenbui bovenop. Uiteindelijk na meer dan een uur bepakt en beladen te stappen zien we eindelijk een loket waar de nodige stempels en visums worden voorzien. Al gauw zien we andere groepjes Jokertoeristen verschijnen. Blijkt dat niet iedereen de kilometers te voet gedaan heeft, maar wat wil je, als echte sissi kon Patrick niet anders dan een taxi te nemen en om het minder te laten opvallen, nam hij Sabine mee.

Tegen 11 uur heeft iedereen voet gezet in Jordanië en zijn we in het bezit van Jordaanse Dinars. Met het gehuurde busje rijden we richting Jerash aan een gemiddelde snelheid van 30 km/h want door de regen liggen de wegen er glad bij. Van de toegepaste snelheidscontroles hoeft de chauffeur al geen schrik te hebben. Vooraleer de site van Jerash te bezichtigen, gaan we eerste de innerlijke mens sterken en trachten we ons terug te verwarmen want de regen voelt zo kil aan… Maar helaas, warmte is er niet te vinden in het restaurant… En wat het eten betreft …. Al gauw wordt het Jordaans eten vergeleken met Syrisch en voorlopig scoort het Syrisch beter zowel qua kwaliteit als prijs.

Dan begeven we ons naar de toch wel interessante site van Jerash. Was ik blij dat er een gids was – weliswaar Jordaans Engelstalig – want anders had ik het “teveel stenen syndroom” gehad en hadden we tal van interessante weetjes gemist. Zo is het kleine theater wel heel uniek. Als je op de ronde steen staat in het midden heb je een waar stereo-effect. Is echt een vréé wijs gevoel. Dan zijn er ook gaten voorzien vooraan rondom de halve cirkel en door middel van deze gaten kan je communiceren doordat de stem door de stenen wordt doorgedragen. Eigenlijk een soort van statische walkietalkie. Dan zijn er ook stenen gevonden met metaal in die een metaalgeluid produceren. Hier hebben onze mannen eens een klein concertje gegeven. En Jokertoeristen zijn toch echt wel gemotiveerde reizigers hé, zelfs de regen houdt hen niet tegen. Met een stevige jas, K-way of poncho trotseren wij het gure weer. Dit kan bij de lokale bevolking wel tot enige reactie leiden : Ik moet er echt wel als vogelschrik uitgezien hebben in die poncho wand een locale riep “Oh my god, what is that ??? a chicken”.

Na dit bezoek rijden we verder door naar Karak. De avond is reeds gevallen en wij krijgen al een voorsmaakje van de prachtige sterrenhemel die wij uitgebreid zullen kunnen bewonderen in de woestijn. Welke richting we moeten volgen is niet steeds duidelijk, maar gelukkig verstaat de chauffeur toetertaal.

De sterrenhemel doet bij Stijn zijn romantische ziel ontwaken en hij begon aarzelend met een aantal ontboezemingen … Zal vervolgd worden in de woestijn …

Stijn was nog steeds in een romantische bui bij het avondeten en kwam zo met een bosje rode rozen – weliswaar in plastic – aandraven. Verhalen over sommige mannen hun vriendinnen kwamen ook ter ore. Vincent beweert te moeilijk te zijn voor een vriendin.

In het hotel is er ook een fop-flater kamer aanwezig : de badkamer is groter dan de slaapkamer, maar de douche, bidet en wc zijn op elkaar geprakt op bijna 1 m² en de toegang tot de badkamer wordt bijna volledig geblokkeerd door de radiator.

Morgen wordt het vroeg dag. Om 5 uur vertrekken !! Ik kijk wel uit naar die wandeling. Omdat ik nog een eitje te pellen heb met Patrick, overhandig ik dit dagboek aan hem.

Langs deze weg wil ik jullie wel al bedanken voor jullie tof gezelschap.

Lieve groetjes
Jacqueline

PS : Mannen zijn geïnteresseerd in geschoren benen !