12 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Karak – Wadi El Mujib

Dag 13 : Dinsdag 12 november 2003

4:30 Barts wekker laat van zich horen. Waarom moeten we vandaag op een dergelijk onzalig en ontiegelijk vroeg uur opstaan ? het antwoord : “Op ons programma staat een trekking doorheen Jordaniës “Grand Canyon””. Het natuurgebied van Wadi El Mujib. De trail die wij zouden volgen zou ongeveer een vijf tot zes uur in beslag nemen, een hoogteverschil van +/- 1200 meter inhouden en ons voeren tot aan de Dode Zee, met zijn 400 meter onder de zeespiegel, het laagstgelegen stukje aardkloot ter wereld.

Oh, oh, het is vandaag de 13e dag van onze culturele rondreis, realiseer ik me. Spoedig wordt ons duidelijk dat het cijfer 13 wel degelijk een ongeluksgetal is en dat de link met een bepaalde dag in de week niet per se noodzakelijk is.

Wanneer ik goedgeluimd, ik heb niet gezegd “fris en monter” (kan niet op zo’n uur), en “vrolijke, vrolijke vrienden” neuriënd richting minibusje stap, geven mijn voeten aan dat het trottoir van ons hotel in abominabele staat verkeert : m.a.w. ik sla mijn rechtervoet om. Een geweldige krachtterm weerklinkt door de verlaten straten van Karak. In plaats van het gebruikelijk “Allah Allah” van de plaatselijke muezzin doet god zijn intrede, gevolgd door een getal met veel nulletjes. Oeioei, is dit wel een gepaste manier om toenadering te zoeken tussen twee wereldgodsdiensten ? Al bij al blijkt de schade nog mee te vallen na de obligate pijnlijke grimassen kunnen wij op weg. Of toch niet ? Ons minibusje heeft een lekke band en eens die vervangen blijkt het ding niet meer te willen starten. Duwen dan maar zeker omdat het bergop gaat is dit geen sinecure. Alle inzetbare mannen (ik dus niet met mijn gekwetste enkel) worden opgevorderd. Die zien onze Jordaanse chauffeur tot hun verbazing eerst achteruit de helling afbollen om zo proberen te starten. Dit lukt niet en Tom, sporadisch ook wel eens Toem of Thomas genoemd, geeft de chauffeur de raad om vooruit de helling af te bollen en de versnellingsbak in tweede te zetten en vervolgens te starten. Joehoe, succes bij de eerste poging en dus kan iedereen instappen met een halfuurtje vertraging.

Hoewel de mensen van het Wadi Mujib Nature Reserve Tom op het hart hadden gedrukt om ten laatste om zes uur ter plaatse te zijn, blijkt dat de hef nog niet aanwezig is. Na wat rondgereden en gewacht te hebben in het museum van het nature reserve duikt de man tegen half acht op, goedkope excuses zoekend voor zijn laattijdig arriveren. Met twee jeeps worden we vervoerd naar de vertrekplaats van de trail en rond een uur of acht kunnen we eindelijk de beentjes strekken. Het werd tijd want er was redelijk wat wind en de zon zat verscholen achter de wolken.

Het natuurgebied blijkt een ware oase van stilte te zijn en een hoop adembenemende viewpoints te bevatten. De fotoapparaten worden duchtig aangesproken, vooral Jacqueline, ook wel Tok genoemd (zie gisteren), heeft blijkbaar de indruk dat ze een reputatie moet hoog houden. De trailguide bepaalt het tempo en voert ons langs smalle rotsachtige paadjes met massa’s losliggende keien. Geen terrein eigenlijk voor mensen met instabiele enkels zoals ondergetekende. Na hoop en al 1/3 van de trail achter de rug te hebben slaat het noodlot toe (remember 13e dag van de reis). Ik sla mijn pijnlijke enkel opnieuw om en ditmaal ernstiger. Hij wordt niet echt dik maar doet wel veel pijn en zorgt ervoor dat ik het tempo van de groep naar beneden haal. Ook Jacqueline (tok) wordt niet gespaard : een oude kwaal aan haar linkerknie speelt haar parten, in die mate zelfs dat ze een blok aan het been van de groep wordt, net als ik trouwens. Terwijl mijn blessure mettertijd verbeterd, lijkt de hare te verergeren, zodanig dat ze gedwongen wordt om bommatempo en met de nodige stops verder te sukkelen. Gelukkig nemen Tom, Vincent en de gids onze bagage over zodat ons leed iets wordt verlicht. Een bezemwagen is niet voorzien dus moeten we volhouden tot het einde en dat op een bijna lege maag. Onze trekking wordt een ware calvarietocht wanneer de Arabische tijdsrekening minder strikt en flexibeler blijkt te zijn dan de Europese. De 20 minuten tot aan de stopplaats lijken eindeloos te duren totdat we eindelijk halt houden voor de picknick op een plek met een grandioos uitzicht op de Dode Zee en omgeving.

Na de typische maaltijd (brood – tonijn – smeerkaas) strompelen Tok en ik verder richting zee van Lot. Het laatste stuk trail blijkt serieus te dalen en laat dat net zijn hetgeen waar Angelique moeite mee heeft. Amputeren wil ze niet overwegen dus zullen de aaseters die boven onze hoofden cirkelen niet mogen proeven van een nieuw Belgo-Jordaans gerecht; de Shish Tok. Het einde van de martelgang komt na een uur of zeven in zicht en als beloning voor deze wereldprestatie krijgt eenieder een bonbon Napoleon van Wim.

Een jeep voert ons naar de oever van de Dode Zee waar ons minibusje al te wachten staat om ons naar het hotel in Karak terug te brengen. Oef, nu we op ons gemak kunnen zitten, kunnen Jacqueline en ik wat nakaarten over de trekking om te concluderen dat het toch een bijzonder mooie en beklijvende ervaring was.

’s Avonds wordt er bij het avondeten gefilosofeerd over het leven : waarom kunnen mannen niet luisteren … Vooral Vincent en Stijn zijn op dreef – Stijn zou in de Arabische media de censuurjoystick wel eens willen bedienen. Bijvoorbeeld om alle blote vrouwenbenen digitaal te bewerken. Tja, aan wie scheelt er niets …. Rare jongens, sommige Belgen. Wim had een bekentenis af te leggen. Hij wordt zat door het drinken van 1 Heineken. Voorwaar een glansprestatie voor een nieuwe man. Maar de hoofdvogel van de avond is voor Sabine. Ze vraagt of we de dag erop met het busje naar het kasteel van Karak rijden. Nu moet u weten dat Karak Castle letterlijk op een boogscheut ver is. Ocharme 50 luttele meters scheiden ons hotel van deze kruisvaarderburcht. En ik die dacht dat opmerkzaamheid een typische vrouwelijke gave is. Welke verrassingen heeft het vrouwelijk geslacht nog in petto tijdens deze reis ?

Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Patrick.