13 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Karak – Dode Zee – Petra

Dag 14 : Woensdag 13 november 2003

Zalig ! Vandaag mogen we uitslapen … Ontbijt pas om 9 uur. Ik word wakker om 7 uur en lig nog een uurtje lekker te soezen in bed, terugdenkend aan de voorbije dagen.

Angelique pikkelt uit haar bed om als eerste haar stramme spieren te rekken, blijkbaar valt het allemaal nog wel mee. Aan het ontbijt kregen we opnieuw de snoepjes confituur voorgeschoteld en de zoetigheden die de chauffeur de vorige avond ons had gegeven en die al als “zeer lekker” waren bestempeld ! Tegendeel beweren was hier uit den boze.

Na ons uitgebreid, ontspannend ontbijt vertrokken we richting Karak Castle dat ons eigenlijk een beetje ontgoochelde – na de Krak was dit maar een onsamenhangend hoopje stenen waar we ons best moesten doen om een foto te trekken. Dus Bart maar weer even aangespoord dit voor ons te doen…. Wat hebben we toch geluk met onze fotograaf.

Vooraleer ik verder ga met dit verslag, wil ik even aanhalen dat ondergetekende vanaf hier meer en meer hoofdpijn begon te krijgen en er dus minder details zijn opgenomen. Tijdens de rit naar de Dode Zee begon Sabine haar vingers in te tapen (ze pitst nl. al die velletjes los, je mag haar trouwens op de vingers tikken indien je haar betrapt op die onhebbelijke gewoonte) om zo het prikken van het zout te verminderen. Daar aangekomen splitsten de mannen en vrouwen zich om zich om te kleden en zich verder in te tapen (de vrouwen althans). De mannen gingen als eerste de zee gaan trotseren, waarbij de vrouwen lustig foto’s trekken o.a. met Bart zijn fototoestel… Nadat ze zich hadden ingesmeerd met de modder konden de vrouwen zich in het water wagen en het gevoel van gewichtloosheid ervaren.

Al snel bleek dat de tape op mijn enkel niet echt waterdicht was waardoor ik verplicht werd mij direct in dat water te leggen en mijn been omhoog te houden. Na een tijdje te hebben rondgedobberd kropen we er toch al weer uit…. Vincent was de gelukkige om het zoute water in beide ogen te voelen en is dus snel naar de douches gelopen. Na een drankje in het restaurant met zicht op zee & strand vertrokken wij rond 15:00 naar Petra … Mooie landschappen sierden de rit. Volgens Wim stonk hij naar die modder van de zee en na een korte test bleek het effectief te kloppen – Besluit : Wim stonk, Bart rook lekker (dit werd achteraf nog eens bevestigd door Patrick). Uit verveling hebben Bart en Patrick eens geëxperimenteerd met transfer van de camera naar een digitaal fototoestel (of omgekeerd, volgen kon ik in ieder geval niet) en wat bleek : foto’s van ganse dag foetsie. Geen Karak foto’s, geen Dode Zee foto’s, gewoonweg niets. Moraal van het verhaal : Toch beter niet altijd op Bart rekenen voor foto’s.

Aan de rijstijl van onze chauffeur was te merken dat we Petra naderden. Wij stopten langs (voor onze normen) een chique hotel en ja, we mochten er logeren.

Om 19:00 kregen wij een heus buffet voorgeschoteld waarop we sprongen (we hadden immers weer eens een lunch overgeslagen). Het dessert leek een abrikoos geleiachtige toestand te zijn mar eenmaal in je mond kan je niet anders dan zeggen dat het vanillepudding was… Na het avondeten wou Tom nog de volgende dag bespreken in de luidruchtige lobby (we zijn geen toeristen meer gewoon, behalve onszelf) … na zijn uitleg om 20:30 besloot ik uiteindelijk te gaan slapen wegens migraine … Wat er daarna gebeurd is, welke intriges zich afgespeeld hebben zal een andere reisgenoot moeten vertellen.

Slaapwel
Alexandrine