14 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Petra

Dag 15 : donderdag 14 november 2003

Liefste dagboek, hier ben ik weer. Alexandrine heeft me jou toegewezen. Hoewel dit niet mijn favoriete bezigheid is, zal ik me toegewijd tot je richten en je niet teleurstellen. OK, hier gaan we dan …

05:45 Opstaan

Na onze eerste, toch vrij verkwikkende, nacht te Al Anbat hotel nabij Wadi Musa ben ik opgestaan om aan onze eerste dag Petra te beginnen. Ik weet eigenlijk niet wat ik moet verwachten, want ik ben hier al eens geweest tijdens het kerstverlof 2000 – 2001.

06:15 Ontbijt (of dat dachten we toch)

Beneden is er nog geen teken van enig ontbijt te zien in de eetzaal. De portier blijkt terug in slaap te zijn. Nadat Tom hem voorzichtig wakker gemaakt heeft, schrikt hij op en begint vol overgave aan ons ontbijt en lunchpakketten om mee te nemen naar de site. God, dat heeft deugd gedaan. Eindelijk nog eens abrikozenconfituur. Na twee dagen van die snoepjesconfituur verlangde ik vurig terug naar die lekkere jam. Maar wat blijkt, geen gekookte eitjes. Wim klaagt steen en been over dit gemis van een belangrijk onderdeel van een Jordaans ontbijt. Sabine had bijna geen lunchpakket mee, maar we vertrekken dan toch nog met een kleine vertraging naar Petra. Het hotel voorziet zelf een shuttledienst tussen de site en het hotel. Gelukkig voor Jacqueline was het terug de knappe chauffeur waar ze zo wild van wordt. Alleen jammer dat ze zo verlegen is, anders had er nog iets mooi kunnen bloeien. Jaja, Jacqueline, dat zal je nog moeten leren. De nieuwe vrouw neemt ook vaak de eerste stap in het liefdesspel, terwijl de nieuwe man geduldig afwacht.

Om de vervelende combine voor een entrance ticket, gids en paardjes te vermijden, halen we onze “kleine groepjes” truc weer boven. Dit lukt natuurlijk perfect en zo kunnen we ongehinderd binnen. Een groep Britten uit ons hotel is daar ook reeds aanwezig, maar zij hebben wel de gidsen en paardjes aan hun been. Wel een leuk gezicht hoe die op hun paardjes proberen recht te blijven. Uiteindelijk leggen ze die korte afstand bijna even snel af als wij. Met de paardjes mogen ze de Siq toch niet in en moeten ze ook te voet of met de ezelkoetsen. Die ezeltjes zullen nog een belangrijke rol in dit verhaal spelen. De Siq geeft me opnieuw een déjà vu gevoel, maar toch voelt het wel goed aan. De geologische formaties zijn prachtig. Daar kan je uren naar kijken en nog zal het je niet vervelen. Niet voor niets zal dit voor velen onder ons het hoogtepunt van de reis zijn. Het ultieme hoogtepunt is natuurlijk het eerste zicht vanuit de Siq op Al Khazneh. Dit is zonder enige twijfel het mooiste gebouw van de Nabateeërs. Ik weet perfect wat ik te zien zal krijgen, maar toch blijft het me verwonderen en verbazen. Niet voor niets heeft Hergé dit gebruikt in zijn Kuifjes Album “Cokes in voorraad”. Ook Indiana Jones heeft hier nog vertoefd. Ik herinner me nog dat je op de rots tegenover de Treasury kan klimmen, waar men een mooie spot heeft voor foto’s. De mannen volgen één na één. Slechts An weet het vrouwengeslacht te redden. De rest blijkt teveel last te hebben van kapotte knieën of klimangsten. Maar Wim weet zijn hoogtevrees wel voor een tijdje te overwinnen.

Het probleem met Petra is dat je begint met de climax (Siq en Treasury). De rest is mooi, maar verbleekt toch tegenover dit vorige. Onderweg door de site horen we weer driftig het gebalk van onze ezelvrienden. Dit doet Vincent en mezelf besluiten dat we op de set van een kinky pornofilm beland zijn, waarbij de ezels een deel van de hoofdrollen vervullen. Tja, wat gaat er allemaal niet door een mannengeest. Om de rest van de toeristen (vooral die Britten) wat te mijden, besluiten we de hoge offerplaats te bezoeken. Dit blijkt echter geen sinecure, want na de eerste reeks trappen zijn we de weg reeds kwijt. Ook ik weet eerlijk gezegd niet meer waar het juist was. Gelukkig was er nog een bedouinenvrouw om ons de weg te wijzen. Alexandrine verkoos echter mijn hulp boven die van die vrouw bij een oversteek ??

Op de winderige offerplaats hoor je natuurlijk een maagd te offeren, maar die hebben we niet mee. De decadente Westerse vrouwen toch !! En dat is dan nog niet eens getrouwd. Gelukkig is er wel een bedouinenbaby voorhanden en dit is ook perfect als offer.

Jaqueline (aka Angelique, aka Tok) blijkt een passie voor stenen te hebben. Binnenkort heeft ze meer stenen in haar rugzak dan kleren. Misschien juist daarom is ze haar riem aan de Dode Zee verloren, om meer plaats te hebben voor die stenen. Haar broek zakt dus gemakkelijk af, maar geen nood dat is nu de mode. Dus Jacqueline, je hoeft je niet te generen. Laat die broek maar zakken. Onze lunchpakketten worden genuttigd in het prachtige theater maar nadien gebeurt er iets vreemds. De mannen en An gaan hun weg, vooral gefocust op de mooie graftombes. De vrouwen gaan verder een onbekende bestemming tegemoet (wordt vervolgd).

Vooral het zoeken naar de laatste tombe (die van Sextius Florentinus) was een opgave, maar eenmaal gedetecteerd, werd dit beloond met Wim zijn laatste bonbon Napoleons. Sorry vrouwen, nu zijn ze echt op. We lopen nog eenmaal over de site naar de mozaïeken. Vooral de ontblote borst is zeer in trek. Tja, wat wil je ? Na zoveel dagen Islamitisch te leven geraak je als man vlug geprikkeld.

Tom begint ondertussen meer en meer te zagen over zijn ijsje. Daar kan iedereen zich wel in vinden, dus de mannen + An vatten de tocht aan richting Möwenpick ijssalon. Een aantal begint zelfs te klagen over een acuut suikertekort.

Het ijssalon doet onze decadente geest weer bovendrijven en we vreten in geen tijd voor bijna 30 JD aan ijsjes, koeken en drankjes.

Nog steeds geen vrouwen te bespeuren, dus besluiten we een korte wandeling te maken langs de shops en de haman. Plots is ons busje daar en niemand protesteert dan ook om mee te rijden terug naar het hotel. Zijn onze vrouwen aan het shoppen of zijn ze verslonden ergens op de site ? Hoe dan ook, het busje keert wel terug om 17:30 om nog eens een poging te wagen om onze vrouwen op te pikken.

17:00 Terug in het hotel

Wij beginnen aan de douche (noodzakelijk na het roze stofbad van de dag). En ja hoor, plots zijn onze vrouwen daar. Wat blijkt. Die strebers zijn vandaag reeds naar de Monastery geklommen, hoewel we afgesproken hadden dit pas morgen te doen.

19:30 Kennismaking met Gids Wadi Rum

Onze sympathieke gids @allah expliqueert ons haarfijn zijn tweedaagse programma in de woestijn. Het belooft de moeite te worden.

20:00 Avondeten

We hebben reeds gereserveerd in een pizzeria te Wadi Rum. Onze knappe chauffeur voert ons en zet ons keurig af aan de pizzatent. We vonden dit reeds decadent, maar het ergste moest nog komen. Wij bestellen doodleuk een “large” pizza per persoon. Wat blijkt nu, een “large” is een twee persoonspizza. Iedereen zet grote ogen op en na een portie “de slappe lach”, beginnen we vol goede moed aan onze pizzaovervloed. We slagen erin om 9 van de 12 pizza’s op te vreten. De laatste stukken moeten we er eerder induwen een deftig doorslikken. Wim herinnert zich tot zijn ontzetting dat hij ook Imodium geslikt heeft. Oeioei, hopelijk zijn Wim zijn ingewanden elastisch genoeg. Anders kunnen we nog een scène uit “Seven” herspelen. Met het gevoel een olifant opgepeuzeld te hebben, ga ik slapen. Tot morgen.

Stijn

PS : ik moet nog van Vincent onze sympathieke verkoper op één van de tombes beschrijven. In zijn meest expressieve Engels toont hij ons zijn koopwaar. “For the wife, the lady, the mistress, the secretary” of “before and after”, “after and before”.