17 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Wadi Rum

Dag 18 : zondag 17 november 2003

Liefste dagboek, dit zal de laatste keer zijn dat ik jou kan verwennen. Nog twee dagen en dan zullen mijn medereizigers mij eenzaam en alleen achterlaten in Aqaba. Snik. Maar gelukkig is er één troostende gedachte : de mooie poster met opspattend water en dat jullie natuurlijk braaf aan het werken zijn terwijl ik nog met mijn poezelige voetjes in het water zit te baden.

Maar dit is nog de toekomst, het doel van het dagboek is tot op heden nog steeds schrijven over de dag zelf, dus “here we go”.

Slapen onder de sterrenhemel, een 5 sterrenhotel was er niets tegen. Nog nooit zo goed geslapen. Opstaan, alle wilde dieren uit onze schoenen geklopt, wel behoorlijk ontgoochelend, geen dinosaurus, geen schorpioen, zelfs geen miertje. ’t Zal misschien aan het heerlijke aroma liggen dat lichtjes bedwelmend werkt. Het ontbijt weer een lekker broodje met smeerkaas en hetgeen ik geweldig vond : Koekjes !!!

Na het ontbijt kruipen we de twee jeeps in. The tiger of the desert amuseert zich te pletter achter het stuur. Met als gevolg dat de 6 jokerreizigers achter in de jeep van links naar rechts worden gegooid met het nodige amusement tot gevolg. Onze eerste stopplaats is volgens Alexandrine “The small Arch”, volgens de kenners “Um Fruth Bridge”. Razendsnel beklimmen wij deze boog. Het afdalen blijkt iets minder elegant te verlopen, op handen en voeten. Behalve Patrick die op zijn sandalen naar beneden komt gedarteld. Beneden filosoferen we nog even over de zin van dit alles. An komt eigenlijk tot de conclusie dat je even goed beneden kan blijven, tot zover dus mijn laatste beklimming. Terug de jeep in en crossen naar de tweede boog, verwachtingen hoog gespannen, want dit zou “de boog” van Wadi Rum moeten zijn. Wat blijkt, boogje is nogal klein, ontgoocheling alom, maar dit wordt snel vergeten door de rijeigenschappen van onze Tiger. In de jeeps is het telkens een beetje bibberen als de zon achter de bergen verdwijnt. Met als gevolg dat eens we in de schaduw zijn, we ongelofelijk beginnen te snakken naar een straaltje zon dat ons velletje kan opwarmen.

De twee volgende stopplaatsen zijn Lawrence House en enkele inscripties. Daarna naar het absolute hoogtepunt, de ultieme droom van elk kind : een immense zandduin. Eén nadeel : ’t is nogal lastig om boven te geraken. Dit wordt meesterlijk geïllustreerd door Sabine die al kruipend de eerste berg overwint. Stijlvol is anders, maar ze zegt dat dit de meest efficiënte manier is, zou kunnen ?!? Boven geeft Tom nog een laatste fotosessie weg samen met zijn Humo. De fotograaf van dienst is Bart. En dan : de afdaling : recht naar beneden lopen, het gevoel dat je benen een stuk sneller zijn dan de rest van je lichaam en een gigantische stofwolk achter je aan. Terug naar de kindertijd, dolle pret en geweldige foto’s. Beneden de drie kilo zand uit je schoenen loslaten en slurpen aan het tasje thee, wel zonder koekjes want door de Belgische gulzigheid hebben we die bij de eerste theepauze reeds verslonden. Bij het thee drinken tracht Alexandrine zich te vermannen met haar doek. Foto’s moeten hier van gemaakt worden. Denk dat dit wel hetzelfde effect zou kunnen hebben als de poncho van Angelique op de Jordaanse bevolking. Op verzoek van de groep rijden wij vervolgens naar de seven pillars of wisdom. Daarna, na het bezichtigen van al deze mooie stenen, hebben we wel een stevige maaltijd verdiend. Deze krijgen wij bij het neefje van de Tiger. Het meest opvallende aan de maaltijd is de fluoworst van nepvlees. Welk vlees het was, weten we nog steeds niet, maar het smaakte wel. De dames hadden na twee dagen wel behoefte aan een schoonheidsslaapje in de zon. De heren hadden dit niet nodig. Zij waren nog steeds oogverblindend, maar toch vleiden we ons neer naast de dames. Dit natuurlijk om hen te trakteren op ons charmante gezelschap. Tot zover de complimentjes die de heren dagelijks nodig hebben.

Na de nodige rust crossen we terug richting kamp met de jeep. Het laatste stuk worden we uit de jeep gezet en moeten we te voet verder. De strijdkrachten verdelen zich over het uitgestrekte terrein met verschillende doelen voor ogen : nadenken over de zin van het leven, genieten van de veranderende kleuren of gewoonweg “gelukkig zijn”.

’s Avonds worden we getrakteerd op kip, rijst en zandkoekjes. Tijdens de maaltijd kwam er nog een schorpioen aan Patrick zijn voeten zitten. Hij was wel snel weg, al dan niet begrijpelijk. Na een intense zoektocht en de nodige angst besluiten wij ons over te geven aan de bedwelmende geneugten van de waterpijp. Eens rond het kampvuur tovert Patrick nog een quiz uit zijn rugzak. De gelederen worden in drie ploegen verdeeld. De verwachte uitslag was ook de finale uitslag : Wim en zijn kompanen wonnen dapper de strijd, de andere teams gingen eervol ten onder. Na de quiz worden Karen en Tom geboeid door onze gidsen. Door één of andere bizar trucje kunnen ze zich uit deze situatie bevrijden, helaas hebben ze de hulp van de Tiger en zijn maatje nodig.

Tot slot van de avond wordt er nog eens gezeverd over de verschillen tussen de twee geslachten. Conclusie die we uit deze discussie kunnen trekken is dat de mannen de vrouwen volledig begrijpen, maar dat de dames toch wat meer moeilijkheden hebben om de mannen te begrijpen. ’t Is nochtans niet zo moeilijk. En nu oogjes toe en slapen. Dag dagboek, ik vond het zeer aangenaam.

Vincent

PS : Een afscheidsbrief is er niet van gekomen, maar ik bekijk jullie heengaan overmorgen niet als een afscheid. Dus die afscheidsbrief is volledig overbodig. Wel wil ik jullie bedanken voor de heerlijke momenten. Als onervaren reiziger in groep vond ik dat de groep zeer goed meeviel. Wat wel is natuurlijk: ik kan nergens mee vergelijken. Dus sowieso tot op de fotovergadering of nog eerder.

Merci, Vincent.