19 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Aqaba

Dag 20 : dinsdag 19 november 2003

Vandaag is gewijd aan de onderwaterwereld van Aqaba. De groep splitst zich hiervoor op in twee. Een eerste deel gaat voor het zwaardere werk. Tom, Vincent, Patrick en Koen gaan nl. duiken (Tom, Vincent en Patrick) en/of windsurfen (Koen). De anderen verkiezen een dagje genieten, gekruid met enkele snorkelbeurten. The place to be is in beide gevallen dezelfde, nl. The Royal Diving Center een 12-tal km ten zuiden van Aqaba.

Rond 8:15 start het dappere deel van de groep het ontbijt, en als ze bijna klaar zijn is de rest ook binnengesijpeld om hun taxi uit te wuiven. De dag kabbelt dan nog even rustig verder tot de genieters tegen de late voormiddag van de diverse wandel- (Aqaba is niet groot), shopping- (er is niet veel te kopen) en slaapactiviteiten (dat kunnen sommigen overal en altijd) bijeenkomen, en met een gezamenlijk busje de voorhoede achterna gaan.

Op bestemming aangekomen en goed en wel ingeschreven in de registers van de RDC, zien we een rillende Tom, Vincent en Patrick weer. Ze hebben net hun initiatie (Tom en Patrick) en duik achter de rug, en genieten nog zichtbaar na. De vrouwen kunnen zich natuurlijk weer niet houden bij het zien van Tom en Patrick in hun duikerswetsuit, maar dat zijn we inmiddels al gewoon.

Ondertussen blijkt dat er een stevige wind staat, en de daarnet nog zo enthousiaste vrouwen haken spontaan af voor de snorkelevent uit angst voor een te sterke stroming. Enkel Stijn, Bart en ikzelf gaan er nog voor, vergezeld van Koen die net zijn windsurfbeurt zag wegvliegen. De schuchtere belofte van de receptieblondine dat de wind wel zal gaan liggen, doet de vrouwen niet van gedacht veranderen. Of de wind nu gaat liggen of niet, wij zullen in elk geval liggen. Althans, dat lijkt de teneur bij de meisjes te zijn.

Op het strand neemt de jokerbende een strook van een 15-tal meter in met de prompt door het personeel opgehoeste ligstoelen, kussens en handdoeken. Dan nog even omkleden in de kleedkamers in aanbouw, en de snorkelaars kunnen zich, na het zich onderwerpen aan enkele hilarische fotosessies, van ver gaan vergapen aan de wonderen die de duikers reeds van iets naderbij mochten smaken.

De eerste snorkelsessie begint met schuchter rond de pier dobberen, en af en toe iets verder gaan. Ik vraag even aan een local waar het beste snorkelen is, en deze wijst me een zone achter de boei die enkele tientallen meters verder langs de kustlijn ligt. ’t Is even ploeteren om er langs te raken (tegen de stroming in), maar het loont in elk geval de moeite. Hier moet ik deze namiddag nog eens een kijkje komen nemen, nu nog niet, want de honger doet andere prioriteiten ontstaan.

Of we veel interessante gesprekken misten tijdens de onderwateractiviteit is moeilijk te zeggen, maar de slaperige gezichten aan wal doen anders vermoeden. Even opdrogen en dan vertrekt een eerste verkenning naar de snackbar van de RDC, waar, ramadan of geen ramadan, eten en drinken te verkrijgen is. Nadat een bende Jordaanse pubers hun hamburgers voorgeschoteld krijgen, plaatsen we onze bestelling en gaan op het terras eten en bijpraten. Een gesprek dat overigens op een erg positieve noot eindigt, die bovendien van een dergelijk maatschappelijk belang is dat ze in deze kroniek dient te worden vereeuwigd: DE MANNEN IN DE GROEP ZIJN IDEAAL, aldus Alexandrine en Sabine, waarvoor onze dank!!

De wind is ondertussen nog toegenomen, maar gelukkig en voldaan volgt dan toch een tweede snorkelbeurt. Geselecteerde inventaris: zwarte visjes met een wit kopje, rode visjes met wat blauw aan hun kopje en een maanvormige staart, zwermen kleine doorzichtige visjes, een vis met kronkelende lijnen in alle kleuren (maar vooral blauw en geel), koralen in alle schakeringen, bloemkoolvormig, met zwiepende tentakels, en grote kroppen bestaande uit in elkaar gevouwen gele fluorescerende bladen. Op de zanderige bodem zien we nog allerlei snuffelende vissen in camouflagekleuren. Dat ik momenteel de bewegingen en activiteiten van de diverse soorten zit na te doen, moet je je maar levendig trachten voor te stellen.

Voortijdig terug uit het water, want Alexandrine en Sabine willen de Gift Shop van de Queen Noor Foundation (of iets dergelijks) nog bezoeken, en voor het compliment dat we van hen losweekten hoort natuurlijk iets terug… Bart en ik springen dus met hen in een taxi en spreken met de rest van de groep terug af in het hotel. Bart vooraan en ik tussen de vrouwen (Olé!).

Halverwege de rit stopt de chauffeur plots omdat zijn “broer” daar langs de baan in panne staat, en hij deze een lift wil geven. Had hij wel even mogen bedenken dat de taxi eigenlijk vol zit… Gelukkig is hij creatief, en stelt hij voor om zich samen met broerlief in de passagiersstoel te wringen, en Bart het stuur toe te vertrouwen. Als bij Bart hierop spontaan het bloed uit het aangezicht wegtrekt, vergezeld van een overtuigend paniekerige blik, beseft de man dat broertje best even kan wachten en rijdt hij verder, hierbij ter compensatie voor het geleden ongemak voorstellend ons even kosteloos langs het beste viewpoint van Aqaba te rijden. Beurt aan de vrouwen om een paniekblik ten beste te geven, want ze zouden hierdoor DE shoppingkans van de reis kunnen missen. Dus toch maar rechtstreeks naar de bestemming. Uitstappen, afrekenen, taxi weg, en dan ontdekken dat de shop gesloten is… zucht, ’t zal nog gebeuren de komende dagen…

Dan maar rustig langs de dijk slenteren, een paar fotootjes schieten en in Aqaba-centrum de winkeltjes nog eens bekijken. Overal waar we binnengaan krijgen we thee aangeboden, zodat we eindelijk een idee krijgen van wat Tom al 3 weken doormaakt. Bovendien leren we allerlei bij over thee en zijn weldoende effecten. Zo zal Alexandrine spontaan 10 kinderen krijgen als ik een kopje ginseng-thee drink. Allicht mist de verkoper hierbij enkele details, maar wat doen die ertoe in het grote kader der dingen… En natuurlijk heeft iedereen ofwel goede vrienden in België of hebben ze in België gewerkt, we zijn in elk geval geweldig (trend van de dag), vermoedelijk vooral als we iets kopen…

Terug aan het hotel ontmoeten we de rest van de groep die net terug is van de RDC. Een deel gaat slapen, en een deel keert weer naar de zonsondergang. Om 7 uur is het afspraak aan het restaurant voor een Sea Food maaltijd. Vincent zal daar al zijn, want die gaat eerst even vlakbij “internetten”. Wel zal hij even moeten wachten met eten, want de groep loopt door de shoppingdrang van de dames even wat vertraging op. Niet echt een probleem want het goede doel is deels in het spel. Angelique kan in elk geval een glazenset voorleggen als bewijsmateriaal. Hoe ze dat in haar bagage gaat krijgen bij haar stenencollectie is me vooralsnog een raadsel.

Sea Food is lekker (alhoewel Bart het daarmee niet noodzakelijk eens is), en nadien verschijnt er plots een fles met aangepaste zandtekening op tafel (de internetsessie van de dames gisteren), vergezeld van een zeepje Dode Zee-modder (shoppingsessie van daarnet). De zandtekening bevat naast de traditionele woestijn- en kemel-motieven een karaktervolle editie van het Joker-logo en de tekst “Tom – Syrië-Jordanië nov 2003”. Een zichtbaar aangedane Tom neemt het in dank aan en belooft een uitgelezen plaats in het nederige Borsbeekse stulpje, hieraan toevoegend dat we een hele goede groep waren (’t kan echt niet op).

Om het diner af te ronden verschijnt plots nog een Mövenpick-chocoladetaart, die Vincent tijdens zijn internetsessie was gaan halen. Morgen verlaten we Aqaba nl. zonder Vincent, want die blijft nog enkele dagen duiken. ’t Was happy hour bij Mövenpick, en dan zijn de taarten ook aan halve prijs, en dat kan je toch echt niet laten, dacht hij zo. Dat de verkoper zich dan mist bij het verdelen van de taart in 12, moet je erbij nemen. Hoewel dit er wel voor zorgt dat Karen meer kruimels dan taart krijgt, ware het niet dat Vincent haar spontaan een stukje van zijn deel overhevelt. We zullen hem missen (allez, zijn taarten toch).

Buikje rond, nu moeten we de gaatjes nog opvullen, en daarvoor is er het Silk Road Restaurant, alwaar alcohol wordt geserveerd! En ze zullen het hebben geweten dat een Jokergroep langskwam, want toen we vertrokken in de vroege uurtjes (00:05!!) was er geen bier meer over. Hoewel de eerlijkheid ons gebiedt toe te geven dat er om te beginnen al maar 2 blikken bier meer in huis waren, waardoor een deel van de groep een lekker flesje rode wijn soldaat mocht maken.

Bon, ’t was weer leuk vandaag, laat ons zo verder doen!
Forever yours, Wim ;-)