20 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Aqaba – Amman

Dag 21 : woensdag 20 november 2003

Na een korte nacht (voor de vrouwen toch) worden we gepakt en gezakt verwacht op de benedenverdieping van het hotel. Om 8:00 nemen we afscheid van ons 12° groepslid Vincent. De vrouwen hebben de eer om de pasgeschoren baard te kussen, de mannen geven stoer een stevige handdruk en dan rijden we met de knappe ogen van onze chauffeur in de achteruitkijkspiegel richting Amman. Wel houden ze er hier rare gewoontes op na om te veranderen van snelweg. Simpelweg via een hobbelig zandwegje in de berm.

Na een tussenstop in een immense souvenirshop (waar Angelique haar glaasjes in alle kleuren en geuren uitgestald staan) arriveren we in Amman. En zoals een hoofdstad het zich kan permitteren, stinkt de stad, oogt het lelijk en vuil en rijden de auto’s je liever omver dan te stoppen. Met een stevige tred volgen we onze chauffeur naar de benedenstad die ons een bakkerij wijst waar de zoetigheden door een heel team mannen klaar voor verkoop worden gemaakt. Kopen mag, eten niet !! Het is nog altijd Ramadan hé. Dus gaan we op zoek naar het amfitheater dat maar vier duimen ver is volgens de lonely planet. In kleine groepjes vullen we onze magen, aangestaard en hier en daar becommentarieerd door hongerige moslims. Stijn en Koen stillen hun honger naar stenen door een bezoekje aan de citadel en het theater te brengen. De rest houdt het voor bekeken en is vast van plan de laatste Jordaanse Dinars nuttig te besteden. Maar alweer de Ramadan beslist daar anders over want het sluitingsuur is veranderd naar 15:30. Jammer voor Bart die graag een waterpijp had gekocht en voor Patrick die zijn vriendin en familie wou verrassen met cadeautjes.

Het Turks bad is gereserveerd om 17:00 en dus begeven we ons stilletjes aan richting wasplaats. Onderweg laten we ons verleiden om een Shoarma te kopen die overheerlijk smaakt na al dat suikergedoe.

Het Turks bad oogt heel mooi en luxueus. Mannen en vrouwen worden samen begeleid naar een wachtruimte waar onze bergschoenen en sandalen worden geruild voor een paar levensgevaarlijke gladde houten slippers. Iedereen zijn gezicht was geld waard toen het meisje ons vertelde dat we hier ons badpak of short mochten aandoen. We waren in de veronderstelling dat mannen en vrouwen terug gescheiden zouden zijn zoals in Aleppo en we waren daar dus niet op voorzien. Gelukkig kunnen de masseuses enkele shorts en voorhistorische badpakken missen om ons uit de nood te helpen.

Na een warme douche wachten de mannen ons incognito door de stoom op in het stoombad. En 10 zwetende en puffende minuten later begeven we ons naar de centrale ruimte van het bad, nl de jacuzzi. Een vruchtendrankje wordt ons aangeboden en één voor één worden we er uitgehaald om afwel gescrubt te worden of om te genieten van een 40 minuten durende massage.

Tijdens de scrubbeurt toont het meisje mij fier welke bruine vellen huid er vanaf gekomen zijn. Help, daar gaat mijn teer bruingebrande velletje. Onmiddellijk daarna staat een andere dame klaar voor het echte serieuze werk. Ieder stukje vel, spier en botje wordt deftig aangepakt, dus gelukkig dat mannen en vrouwen gescheiden zijn, want erg zedelijk liggen we er niet bij. Het deed wel al onze stress opgelopen van de drukte in Amman, vergeten. Ja, Stijn en Koen jullie hebben iets gemist. Onze verbazing was ook groot toen we proper genesteld in de zetels met een theetje in de hand constateerden dat we al 15 minuten in retard waren. Tom had afgesproken met Stijn en Koen om 19 uur in het hotel. Toch konden we het niet laten om nog wat cadeautjes te kopen rechtstreeks van de Dode Zee. Daarmee hoefde Patrick zich niet meer schuldig te voelen.

Tom en Bart besloten om onze 2 niet baders op te halen in het hotel. Wij gaan op zoek naar een gezellig restaurantje. De Libanees bleek gesloten te zijn en misschien waren onze kleren ook niet echt zoals het daar hoorde. Maar aan de overkant stak een Italiaanse eettent er ferm bovenuit qua sfeer. Alleen was het nogal onduidelijk wat er juist op je bord lag. De tafel was schaars verlicht met twee theelichtjes. Gelukkig Gelukkig, Gelukkig bestelden Koen en Stijn een verlichte tomaat.

Voor Tom, An, Patrick, Stijn en Koen eindigde hun laatste avondmaal met een langdurige discussie over de factuur met de uitbaters, maar eind goed al goed.

De “echte” mannen en vrouwen dronken hun geld op zoals het hoorde. Ahum, Ahum sommige (ik noem geen namen) eerder al geeuwend en gapend. Rond 01:00 vonden wij onze kamer na wat heen en weergerij door de taxi’s.

Bij deze woorden eindigt hier mijn laatste verslag, want ondertussen is het al middernacht gepasseerd en geef ik de fakkel door aan An. Ik wilde wel nog efkes meedelen dat ik een toffe vakantie achter de rug heb mede dankzij jullie eigen unieke persoontjes. Tot gauw.

De Benjamin van de groep.
Karen.