21 november 2003
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
27 28 29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2 3 4 5 6 7
kaart

Amman – Istanbul – Brussel

Dag 22 : donderdag 21 november 2003

Op een verschrikkelijk nachtelijk uur – ik weet niet meer precies hoe laat en werkelijk, ik wil het ook niet weten – gaat de wekker. Grrrr. Om de één of andere onmogelijke reden heeft Tom gisteren de helft van zijn rugzak leeggehaald, wat dus betekent dat hij die nu midden in de nacht ook terug mag vullen. Weer een kwartier minder geslapen. Met de prut nog in mijn ogen strompel ik de trap af, en in het salon van het hotel blijkt dat de niet-slapers, de Moedigen die de Donkere Nacht volledig wilden doormaken, ondertussen niet al te moedig en vooral ook niet al te wakker in de zetels zitten te suffen. Maar paraat zijn ze dus al. Wat niet kan gezegd worden van enkele anderen die ondanks wekkers en vele goede bedoelingen niet wakker zijn en zelfs nauwelijks wakker te krijgen zijn. Ook ons minibusje vindt dit vertrekuur ongehoord, en wil dus ook niet starten. Maar Tom heeft geen meelij, met niemand en evenmin met het busje, dus de bagage wordt opgeladen, deelnemers worden van hun bed getild en in het busje gedropt en weg zijn wij. Voor onze laatste rit met Khaled, onze trouwe chauffeur die door Jacqueline zo gemist zal worden…

Mooi op tijd zijn we in de luchthaven en wonder boven wonder, de check-in van onze vlucht is al open. Jammer genoeg is de informatica hier niet van dien aard dat ze ons ook al boardingpassen voor onze aansluitende vlucht kunnen meegeven. Op dit moment lijkt dat nog een detail, maar later op de dag zal blijken dat dergelijke details de Koers der Dingen kunnen bepalen, en de Bestemming der Mensen.
Inchecken ging dus vlot, maar verderop zijn de Jordaniërs toch minder wakker. Geef ’s ongelijk. Aan de migratie zit er maar 1 man aan het loket – lang aanschuiven dus – en aan de gate is er al evenmin volk te bespeuren. Iedereen waarschijnlijk nog wat gaan eten vooraleer het licht wordt. Jaja, Ramadan tot de laatste moment.

Rond 5 uur kunnen we dan eindelijk instappen en Tom vlijt zich neer in de zetels met de geruststellende gedachte dat zijn taak er nu eigenlijk op zit. Opdracht volbracht. Ha, dat had hij gedacht ! In plaats van rond 7:30 in Istanbul te landen blijft ons vliegtuig rondvliegen in de Turkse Hemelen. Mist boven de luchthaven van Istanbul blijkbaar. Zo lang dat de piloot uiteindelijk meldt dat we gaan afwijken naar Izmir om bij te tanken.

Na dit ommetje, zo omstreeks 10:30 uur, hangen we dus voor de tweede keer boven Istanbul en deze keer kunnen we ook effectief aan de grond. De vraag die ons nu al enkele uren bezighoudt gaat nu spoedig beantwoord worden : hoe zit het met onze vlucht naar Brussel ? Is die al lang weg, of heeft die ook vertraging opgelopen wegens de mist ? En als ze weg is, geraken wij dan vandaag nog met een andere vlucht in Brussel, of gaan we toch nog een dagje in Turkije moeten/mogen blijven ? In het vliegtuig roepen ze vanalle info af i.v.m. andere vluchten maar over Brussel wordt niet gerept. Wij dus in de aankomsthal naar een infobalie. Tom drumt zich doorheen de tientallen, honderden andere gestrande passagiers die willen weten waar en wanneer ze kunnen verder vliegen, en een kwartiertje later of zo moet hij ons jammer genoeg melden dat we hier nog niet direct weg kunnen. Helaba, hier klopt wel iets niet, want ondertussen hebben wij ook gezien dat op de aankondigingsborden onze vlucht nog steeds vermeld staat. Ze is dus nog niet weg, en wij hebben geconfirmeerde plaatsen op deze vlucht (maar geen boardingpassen – nu blijkt het nut van die dingen op voorhand te hebben) en wij willen dus mee. Tom terug doorheen de menigte naar voren, de stewardessen tikkelen nog wat op hun computer en wonder boven wonder komen er nu ineens wel 11 boardingpassen voor Brussel uit. Veel tijd is er weliswaar niet meer, dus we hollen de ganse luchthaven door en ploffen dan hijgend neer in onze seats. Weer een tussenstop met emotie en veel commotie (Tom en ik hebben het dit jaar niet met terugvluchten, vanuit Guatemala liep het ook al fout), maar in Brussel geraken we vandaag dus toch nog.

Da’s enerzijds wel leuk, maar langs de andere kant natuurlijk ook wel doodjammer, want dat betekent dat deze prachtreis nu wel degelijk echtigentechtig gedaan, finito, over en out is. Nog wat afscheidskussen bij aankomst in Zaventem, en dan : afspraak voor de reünie ! Aan iedereen, bedankt voor de hele toffe reis ! Het was me een waar genoegen in jullie gezelschap burchten en citadels te bestormen, sites en soeks onveilig te maken, moskeeën en ramadantoestanden van naderbij te bestuderen, woestijnen te doorkruisen, bij zonsondergangen weg te mijmeren en bij een knisperend kampvuur weer wat bij te leren over mannen en vrouwen… Over Sissi-mannen en vrouwen dan nog.

Tot op de volgende reünie,
An.