28 oktober 2007
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 1 2 3 4
kaart

Hanoi

Dag 2: Zondag, 28 oktober 2007

Na lang aanschuiven aan de douane moeten we nog eens wachten op onze bagage. Meer dan twee uur na onze aankomst stappen we het luchthavengebouw uit. Onze chauffeur heeft gelukkig geduldig op ons staan wachten. De rit naar ons hotel in de oude wijk van Hanoi zal ongeveer drie kwartier duren. Ineens zijn we klaar wakker en nemen de beelden in ons op. Ontelbare scooters op de snelweg, veel getoeter en hoge smalle huizen.

Bij aankomst aan het hotel blijkt dat het volgeboekt is en er is een kamer voor ons in een ander hotel voorzien. De chauffeur brengt ons naar Hoa Linh Hotel. Als we onze kamer zien, zijn we ontgoocheld. Ze straalt niets uit en als je naar buiten kijkt, zie je een binnenkoer die tot stortplaats is omgetoverd. Bart gaat terug naar de receptie en komt terug met goed nieuws. Er is nog een andere kamer, op de derde verdieping maar je hoort het straatlawaai in de verte. Geen probleem voor ons, alleen de receptionist begrijpt er niets van. Waarom verkiezen wij deze kamer boven een rustig gelegen kamer op de eerste verdieping? Rare toeristen zal hij denken, maar besluit met de glimlach dat wij een andere instelling hebben.

Als we gesetteld zijn en ons verfrist hebben, trekken we de stad in. Oversteken vereist het nodige lef. De scooters en alle soorten andere voertuigen blijven op je afkomen. De beste manier is gewoon beginnen stappen en hopen dat het verkeer je gewoon ontwijkt. Op de stoep is er ook uiterst weinig plaats voor voetgangers aangezien men er scooters parkeert. Diezelfde stoep wordt ook als keuken gebruikt en men kookt er gewoon gehurkt zijn potje. Ons eerste doel is het meer Hoan Kiem . Hanoi geeft een drukke indruk met vele geuren en kleuren. We wandelen verder door de markt en verkennen de oude wijk in het donker. We informeren ook al naar mogelijke uitstappen. We laten ons rondrijden in een cyclo die eigenlijk een beetje te smal is voor ons beiden. We stappen uit bij een restaurant en verorberen onze eerste Vietnamese maaltijd. Soep, loempia’s, noedels… Bart had een gerecht met scampi’s besteld. Blijkt dat ze samen met groenten opgerold zijn in een soort plastieke folie. We weten niet of dat zo gegeten mag worden of dat je die folie moet verwijderen. Bart begint vol moed die folie los te peuteren. Tot de ober ons komt vertellen dat het de bedoeling is dat je het allemaal mag op eten. Die folie is gewoon een rijstblad.