1 november 2007
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2
kaart

Sapa

Dag 6: Donderdag, 01 november 2007

Om 5u wordt er op onze deur geklopt. Ik heb niet zo vast geslapen maar wel genoeg. Hier in Lao Cai heeft het geregend en staan er talrijke locals met naambordjes op toeristen te wachten. We besluiten ze een voor een af te wandelen. Hopelijk vinden we zo een bordje met onze naam erop of iets dat er op lijkt. Het duurt even maar dan vinden we onszelf terug tussen een lange lijst.

We stappen op een grote bus. Dat het zo een grote bus is baart ons zorgen. Wij dachten dat we dit gebied in een kleine groep zouden verkennen. Het is nog steeds donker als we vertrekken richting Sapa. Onderweg rijden we door vele mistwolken en het regent ook lichtjes. We klimmen naar een hoogte van 1600 meter. 45 minuten later zijn we samen met de andere toeristen weer het onderwerp van chaos. Ze komen met een lijst rond in de bus en als je je naam herkent word je een hotel toegewezen. Wij stappen het Hotel Royal binnen en we mogen direct gaan ontbijten. Alle toeristen zitten er een beetje slaperig bij. We kiezen Pho Bo en een baguette met confituur als ontbijt. Onze gids stelt zich voor en schuift mee aan tafel om de planning te overlopen. Ze heet Moon en zal deze voormiddag met ons naar Cat Cat trekken. Er gaat nog een koppel met ons mee die in een ander hotel logeren.

Na het ontbijt mogen we inchecken. Het hotel is basic maar straalt toch een speciale sfeer uit. Als het helder weer geweest was, hadden we vast kunnen genieten van een mooi vergezicht maar de mist is zeer hardnekkig.

Samen met Tom en Manon uit Nederland trekken we via de markt naar Cat Cat. Onderweg toont Moon ons een pagoda die vol staat met papieren huizen, vals geld… allemaal om te offeren aan de doden. We dalen stijl naar beneden. Cat Cat is een mooi minderhedendorp waar het Black Hmong volk woont. We mogen in enkele huizen binnen en Moon legt ons hun gebruiken uit. De huisjes zijn precies donkere stallen. Maar de mensen lijken tevreden met hun leven. Het draait hier allemaal om rijst. Terwijl we tussen de rijstterrassen wandelen trekt de mist een beetje op, maar het blijft regen. De mist zorgt voor een mystiek sfeertje. Onderweg praat Moon over het huwelijk in Vietnam. Ze is begin 20 en dat is oud om te trouwen. De meeste meisjes trouwen als ze 16 zijn. We merken dus dat ze erg op zoek is naar een vriendje. Ook vertelt ze dat ze beperkt zijn tot 2 kinderen per gezin. Als er meer kinderen zijn, moeten daar taksen(10 USD) op betaald worden. Maar hoe streng de wet is, hangt af van de provincie waar je woont.

Moon babbelt vrolijk verder terwijl haar paraplu kapot gewaaid is. Het is best grappig te zien hoe al de locals hier met hun rubbere laarzen rondlopen. Onderweg moet ik heel wat kippen trotseren. Maar mijn moed loont de moeite als we even halt houden bij een prachtige waterval. Halverwege onze klim terug naar boven drinken we iets op een overdekt terras met zicht op de vallei. In de verte horen we kinderen in de school zingen. We ontdekken dat Tom en Manon op de zelfde vlucht zijn vertrokken vanuit Amsterdam en dat we ook met hetzelfde vliegtuig zullen terugkeren.

Terug in het hotel zijn we helemaal doorweekt. We proberen onze kleren te drogen maar we moeten er het grote geschut bijhalen: de haardroger. In de refter eten we ons middagmaal en zitten nog tot een stuk in de namiddag binnen omwille van de gietende regen. Later mailen we naar het thuisfront en maken een wandeling door het stadje.