2 november 2007
Ma Di Wo Do Vr Za Zo
29 30 31 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 1 2
kaart

Halong Bay

Dag 5: Woensdag, 31 oktober 2007

Als we ontwaken, regent het. Na een eenvoudig maar goed ontbijt, beslissen we in groep niet te gaan kajakken zoals gepland. Chien stelt voor dat de boot in een omweg terug naar de haven zal varen. De hele voormiddag blijft het regenen en spelen Bart en ik een spelletje. Ook horen we bij Chien wat onze mogelijkheden nog zijn tijdens onze reis. Hij heeft vroeger nog Vietnam van Noord naar Zuid gegidst. We praten ook nog een tijdje met de Australiërs.

In de vroege middag meren we aan en rijden we in een busje naar een resort voor onze lunch. Ook hier staat de tafel vol schotels en mogen we zeker niet klagen. Bart voelt zich veel beter maar eet zoveel mogelijk rijst en banaan.

Om naar Hanoi te gaan wordt onze groep opgesplitst in twee verschillende busjes. De rit verloopt vlot tot we nog een uur van Hanoi verwijderd zijn. Rond 16u zitten we vast in de file. Eerst wachten we af en dan gaat Chien naar buiten om te horen wat er gaande is. We merken al gauw dat een file hier chaos betekent. Brommertjes wringen zich overal tussendoor terwijl auto’s en vrachtwagens constant van rijstrook willen veranderen. Na een tijdje brengt Chien het nieuws dat er een gekantelde vrachtwagen dwars over de autosnelweg ligt. Dat klinkt ons allemaal hopeloos in de oren. Uit andere toeristenbusjes zien we mensen te voet vertrekken. Zij moeten een trein halen en hopen met een brommer sneller in Hanoi te geraken.

Bij ons moeten de zes Australiërs om 19u de trein halen en wij om 21u15. Rond 17u30 beslissen we het er dan ook maar op te wagen. Chien begeleidt ons. Zelfs te voet is het niet simpel om een baan tussen het verkeer te vinden. Het miezert en is al vlug donker. Dit lijkt wel op een Peking Express- verhaal. Je moet constant opletten dat je niet overhoop gereden wordt door brommertjes. We proberen in groep te blijven maar af en toe zijn we toch een paar mensen zoek. Na een uur zijn we voorbij de file en Chien probeert taxi’s tegen te houden. Maar de meeste taxi’s komen in opdracht mensen ophalen. Toch vindt hij vlug een taxi om vier Aussies naar het station te sturen. Een paar minuten later propt hij de twee overblijvende reisgenoten in een taxi waar al mensen inzitten. Met een beetje geluk halen ze nog hun trein.

Wij hebben nog iets meer speling. Chien houdt een brommer tegen voor ons maar ik weiger. Ik zie dat niet zitten in het donker en in de regen. Tja sorry, ik heb al net iets te veel gezien van het verkeer hier. We wandelen dus verder. Na een half uur komt het verkeer wonderbaarlijk weer op gang. We zien ineens het busje dat een hele tijd naast ons in de file gestaan heeft en stopt op de derde rijstrook. Wij spurten samen met Chien door het verkeer. De chauffeur zal ons aan het hotel afzetten.

We kunnen nog net douchen en wat gebak kopen voor op de trein. Er is een taxi geregeld voor ons en de receptionist van het hotel volgt ons met de scooter naar het station. Aan het station betaalt hij de taxichauffeur en begeleidt ons naar onze wagon. Onze coupé ziet er heel gezellig uit en we wanen ons in de tijd van de Fransen. Er staan twee stapelbedden en alles is afgewerkt in hout. Op ons tafeltje staan een typisch lampje. Als we geïnstalleerd zijn, komen onze reisgenoten toe. Een koppel uit Quebec. We maken kennis en babbelen over onze reiservaringen. Zij reizen een half jaar rond in Azië. Na Vietnam gaan ze terug naar huis, vroeger dan voorzien want hun geld is op. We gaan vroeg slapen want morgen zullen we rond 5u30 aankomen